Ebooks

Yunus Emre, who was a great folk poet and a sufist whose poems provided spiritual bases to Turkish people, is full of myths. It is not certain when and where he lived and died. It is reported that he was born in Bolu or Sivrihisar.

It is a popular rumor that Yunus was illiterate. It can be understood from his grammatical mistakes in his poems that he did not receive regular education. However, when you read his books, you cannot consider him as an ignorant person. His letters show that he knew a lot, and he understood very well the values and the styles of belief of his age. There are sections of his poems which cannot be easily understood in terms of language and ideas, which need explanations. However, there are many of them which are quite clear, natural, and thought-provoking.

Yunus kept his place in the memories of Turkish people with his poems, hymns, and myths, revived in their language, lived in their spirit and was shed in their tears.

Yunus Emre is a great, deep and sincere folk poet. He tried to explain the unreachable excitement of Allah love to the public with his clear Turkish, and he managed. For him, everything in the nature seeks and talks about Allah.

We see a deep mystic culture in Yunus. He turned Turkish folk language into a literary language with his most beautiful works in Oghuz dialect. In his age, Persian was the literature language, and Arabic was the scientific language. Yunus Emre, gave the best expression of divine thoughts with his simple and plain language use.

All nations from west to east love our well-known folk philosopher and great genius of Turkish joke. Everybody adores the beautiful jokes of this great folk philosopher which maintain their actuality in all ages. The historical sources state that Nasreddin Hodja was born in Hortu village of Sivrihisar district of today's Eskişehir in 1206. Rumor has it that he conducted his primary education in Hortu in Abdullah Hodja's medresah, and passed his days of childhood in Hortu. He settled down in Sivrihisar with his family because of scarcity in Hortu, and continued his education there.

Sivrihisar is a tiny but cute town of Seljukian period of that day. Young Nasreddin saw the first minaret there, went to Turkish Bath with his friends, and tore out green almonds from gardens. His playing the cock to the children who said they laid eggs in the bath, his being caught by the garden owner while he was stealing fruits from the tree and answering the question (What are you doing on the tree?) that (I am a nightingale) and his chirping like a nightingale are among his childhood memories in Sivrihisar.

Nasrettin Hodja went to capital city Konya to proceed his education later on. Nasreddin Hodja settled down in a medrasah in Konya and started his education. In those days, he lived an event. It was prohibited to carry knife in the city. One night, the Chief Inspector of the city found a big bayonet with Nasreddin Hodja. Nasreddin Hodja said: (I beg your pardon. I am a medrasah student. I scrape of mistakes on the books with that). The Chief Inspector asked: (What is the need for such a long bayonet for one mistake?), and he gave the best reply: (Sometimes there are such mistakes on books that even this bayonet is not enough!).

We see that he worked as shade kadi for some period after he graduated from medrasah in Konya. Shade kadis are candidate kadis working with experienced judges and hearing some tiny cases. One of his kadi memories is: one day a man who said (Hink) in front of a person breaking firewood claimed his right from the woodcutter, and applied to the court when he did not. Nasreddin Hodja clinked a money bag of coins while hearing that case and judged (Now take the sound of coins).

Nasreddin Hodja, who resigned from his duty as a kadi, and left Konya to migrate to Akşehir on great scholar Seyid Mahmud Hayrani's settling down in Akşehir, now found his personality and analyzed events with the eye of a specialized sociolog. We see Nasreddin Hodja as a suffering, hoping, worrying person who drowned his worries with a joke.

He went to a feast with his new fur, and upon his being esteemed, said (Eat my fur, eat) to criticize the evaluation of the community taking merely appearance as a basis, he revealed the truth of greed in the story of bearing cauldron. He gave a wise answer to those who asked (is it possible that a lake holds yogurt?) while he added yogurt to Akşehir lake that: (What if it holds?)...

Is it a small lesson for humanity that one day he rose to the sermon and asked "O people do you know what I am going to say?), on some of the people's saying "we know" and others' "we do not know", he answered (Then those who know should teach those who do not know!), and declining from the rostrum? Isn't the main principle of education teaching of knowledgeable ones to uninformed ones?

Events he lived with Mongol prince Keygatu which were later on attributed to Timur, elephant stories which were well-known, his famous molla in the days of his teaching at the medrasah in Akşehir and his dear donkey he took everywhere with him maintained their importance for him during his whole life.

That he replied people laughing because he fell from his donkey that: (Why are you laughing? I was about to dismount already), and his looking for his lost donkey singing a folk song and replying those who asked why he did so: (I have my last hope behind that mountain, see my lament if I cannot find it there too...), are all among anecdotes of his colorful and multidimensional life.

Nasreddin Hodja married in Akşehir and had children. The gravestones of his two daughters, Fatma Hatun and Durr-u Melek, were found in recent years and were taken to Aksehir museum.

He has a joke. He gave a jug to one of his daughters to fill from the spring, and warned not to break strictly, and slapped. Those who saw rebuked Hodja (Why did you slap, what did she do?) Hodja's answer is gives a lesson: (Not to break the jug... What is the use of it if I slap after she broke it? If I slap before, she would take care, and not break it...) On one of the gravestones, there is the picture of Durr-u Melek too.

He died in 1284 in Aksehir when he was about to be eighty. A domed tomb bore by six columns was constructed on his grave. Under the dome, there is a marble coffin pertaining to Nasreddin hodja. The epitaph in the head side of the coffin reads 683 after hijrah, the date of his date reverse. There is the Seljukian period lock for symbolic purposes to lock the Tomb, which is open in all sides.

Nasreddin Hodja's death was his rebirth. His sound idea structure which formed as a basis for community maintained its validity each elapsing year and centuries made him younger, and his reputation went beyond Turkey borders and was heard in all over the world. Today, Nasreddin Hodja is a man of humanity. People of Aksehir arrange festivals each year in July for their Nasreddin Hodja, whom they like very much. Goodness and happiness messages are spread to our world, which could not rest in peace, from Nasreddin Hodja in those festivals.

Tasavvuf ehli ve halk şâiri. Hayâtı ve kimliği hakkında kesin mâlûmat yoktur. Şiirleri, asırlar boyunca zevkle ve hayranlıkla okunmuş, yalnız bizde değil, birçok ülkelerde de alâka uyandırmış bulunan müstesnâ bir şahsiyettir. 80 sene kadar yaşadığı, Eskişehir’in Mihalıçcık kazâsına bağlı Yûnus Emre köyünde, 1320 (H.720) senesinde vefât ettiği ve buraya defnedildiği kaynakların tetkikinden anlaşılmaktadır. Vefâtı için başka târihler ve başka yerler de bildirilmektedir.

Çocukluğu hakkında bilgi olmayan Yûnus Emre, bir işâret üzerine genç yaşta Tapduk Emre’nin yanına gitti. Otuz seneden fazla onun hizmetinde bulundu ve ondan feyz aldı. Hattâ bâzı kaynaklar, Tapduk Emre’nin kızını Yûnus Emre’ye verdiğini, hem talebesi, hem de dâmâdı olduğunu kaydetmektedir.

Yûnus Emre, Tapduk Emre'nin hizmetinde bulunurken, mânevî âleminde bir ilerleme olmadığını zannederek, üzüntüsünden dağlara, kırlara düştü. Yolculuğunda bir gün iki kimseye rastladı. Onlarla arkadaş oldu. Her öğün bunlardan biri duâ eder, duâlarının bereketi ile bir sofra yemek gelirdi. Duâ sırası Yûnus Emre’ye geldi. O da duâ etti. Duâda, “Yâ Rabbî benim yüzümü kara çıkarma! Arkadaşlarım kimin hürmetine duâ ettiyse, onun hürmetine duâmı kabûl et!” dedi. Duâ bitince, iki sofra yemek geldi.

Arkadaşları; “Kimin yüzü suyu hürmetine duâ ettin?” diye sordular. Yûnus Emre; “Önce siz söyleyin.” dedi.

Arkadaşları da; “Biz, Tapduk Emre’nin kapısında hizmet eden Yûnus’un hürmetine diye duâ ettik.” dediler. Bunun üzerine Yûnus Emre durumunu anlayıp, tekrar Tapduk Emre’nin yanına döndü ve kapısının önüne yattı. Tapduk Emre’nin gözleri görmüyordu. Kapının önüne varıp, ayağı bir şeye takılınca; “Bu bizim Yûnus değil mi?” diye sordu ve onu kabûl etti. O andan îtibâren Yûnus Emre, halkın dillerinden düşüremediği ilâhileri söylemeye başladı.Senelerce hocasına dağdan odun taşıdı. Getirdiği odunlar ip gibi düzgün idi. Hocası; “Ey Yûnus, bu ne iştir? Hiç eğri odun getirmiyormuşsun.” buyurunca; “Efendim, bu kapıya eğri odun yakışmaz.” cevâbını verdi.

Anadolu ve diğer Türk illerinde çok sevilen Yûnus Emre’den başka bu sevgi, saygı ve hayranlık için başka bir örnek yok gibidir. Her bakımdan milletimizi birbirine bağlayan mânevî bir toplayıcılığı vardır. Onda, toplumumuzun iç yapısındaki aynı hisler, duygular ve değer yargıları bulunmaktadır. Onu unutturmayan sebep budur. Anadolu’da Yûnus Emre’nin Dîvân’ının bulunmadığı, ilâhîlerinin okunmadığı ev yok gibidir.  Yûnus Emre, şiirlerini arûzla ve daha çok hece vezniyle yazmıştır. Şiirleri açık, derin mânâlı, samîmî ve heyecanlıdır. İlâhî aşk, varlık, yokluk, hayat, ölüm meseleleri ve bunlara bağlı olarak, dünyânın fânîliği gibi meseleleri en iyi şekilde şiirle anlatmıştır.

Yûnus Emre’yi aynı yolda tâkib eden birkaç şâir daha görülmüştür. Bunlardan bilinenlerden ikisi; “Âşık Yûnus” ve “Derviş Yûnus”tur. Yunus Emre’nin en önemli tâkipçisi olan Âşık Yûnus Bursa’lı olup, 1430 (H.843) yılında vefât etmiştir. Her iki şâirin şiirlerini birbirlerinden ayırmak zordur. Yûnus Emre, Celâleddîn-i Rûmî'nin sohbetlerinde bulunmuştur. Bu sohbetlerin, yetişmesinde büyük rolü olmuştur.

Yûnus Emre’de günü birlik konulara rastlanmaz; geçim endişesi, âile sıkıntısı, evlât acısı, yakınlarının şahsî ve âilevî meselelerine hemen hemen hiç yer vermez. O, insanlığın umûmî kader çizgisi üzerinde durmuştur. Bunlar; kabir, ömrün geçişi, ölüm, Allahü teâlâya îmân ve yalvarma, dînî esaslar, insanın yalnızlığı, aşk, nasîhatler ve hayâtın gâyesi gibi insanlığa has meselelerdir.

Her yerde, her seste, her renkte, her zaman Allahın varlığını idrâk eden Yûnus Emre, bu dilsiz varlıkların büyük tanıtışındaki gizli dilin hayrânıdır.

Yûnus Emre, Peygamberimiz Muhammed aleyhisselâm ile bütün yakınlarının, dört halîfenin, hazret-i Peygamberin soyundan gelenlerin, bütün İslâm âlimlerinin ezelî âşığıdır. Hiçbir bâtıl cereyana kapılmadığı gibi, onlar karşısında ahlâkî nizâmı, din sevgisini ve gerçek tasavvufu koruyan kültür ve sanat seddi olmuştur. İhlâs ile, her şeyi Allah rızâsı için yapmayı her zaman söylemiştir. Yûnus Emre için "Dervişlik", herkese faydalı olmak ülküsüdür. Şiirlerinde tembelliği, tufeyli ve faydasız olmayı kınamıştır.

All nations from west to east love our well-known folk philosopher and great genius of Turkish joke. Everybody adores the beautiful jokes of this great folk philosopher which maintain their actuality in all ages. The historical sources state that Nasreddin Hodja was born in Hortu village of Sivrihisar district of today's Eskişehir in 1206. Rumor has it that he conducted his primary education in Hortu in Abdullah Hodja's medresah, and passed his days of childhood in Hortu. He settled down in Sivrihisar with his family because of scarcity in Hortu, and continued his education there.

Sivrihisar is a tiny but cute town of Seljukian period of that day. Young Nasreddin saw the first minaret there, went to Turkish Bath with his friends, and tore out green almonds from gardens. His playing the cock to the children who said they laid eggs in the bath, his being caught by the garden owner while he was stealing fruits from the tree and answering the question (What are you doing on the tree?) that (I am a nightingale) and his chirping like a nightingale are among his childhood memories in Sivrihisar.

Nasrettin Hodja went to capital city Konya to proceed his education later on. Nasreddin Hodja settled down in a medrasah in Konya and started his education. In those days, he lived an event.

It was prohibited to carry knife in the city. One night, the Chief Inspector of the city found a big bayonet with Nasreddin Hodja. Nasreddin Hodja said: (I beg your pardon. I am a medrasah student. I scrape of mistakes on the books with that). The Chief Inspector asked: (What is the need for such a long bayonet for one mistake?), and he gave the best reply: (Sometimes there are such mistakes on books that even this bayonet is not enough!).

We see that he worked as shade kadi for some period after he graduated from medrasah in Konya. Shade kadis are candidate kadis working with experienced judges and hearing some tiny cases. One of his kadi memories is: one day a man who said (Hink) in front of a person breaking firewood claimed his right from the woodcutter, and applied to the court when he did not. Nasreddin Hodja clinked a money bag of coins while hearing that case and judged (Now take the sound of coins).

Nasreddin Hodja, who resigned from his duty as a kadi, and left Konya to migrate to Akşehir on great scholar Seyid Mahmud Hayrani's settling down in Akşehir, now found his personality and analyzed events with the eye of a specialized sociolog. We see Nasreddin Hodja as a suffering, hoping, worrying person who drowned his worries with a joke.

He went to a feast with his new fur, and upon his being esteemed, said (Eat my fur, eat) to criticize the evaluation of the community taking merely appearance as a basis, he revealed the truth of greed in the story of bearing cauldron. He gave a wise answer to those who asked (is it possible that a lake holds yogurt?) while he added yogurt to Akşehir lake that: (What if it holds?)...

Is it a small lesson for humanity that one day he rose to the sermon and asked "O people do you know what I am going to say?), on some of the people's saying "we know" and others' "we do not know", he answered (Then those who know should teach those who do not know!), and declining from the rostrum? Isn't the main principle of education teaching of knowledgeable ones to uninformed ones? Events he lived with Mongol prince Keygatu which were later on attributed to Timur, elephant stories which were well-known, his famous molla in the days of his teaching at the medrasah in Akşehir and his dear donkey he took everywhere with him maintained their importance for him during his whole life. That he replied people laughing because he fell from his donkey that: (Why are you laughing? I was about to dismount already), and his looking for his lost donkey singing a folk song and replying those who asked why he did so: (I have my last hope behind that mountain, see my lament if I cannot find it there too...), are all among anecdotes of his colorful and multidimensional life.

Nasreddin Hodja married in Akşehir and had children. The gravestones of his two daughters, Fatma Hatun and Durr-u Melek, were found in recent years and were taken to Aksehir museum.

He has a joke. He gave a jug to one of his daughters to fill from the spring, and warned not to break strictly, and slapped. Those who saw rebuked Hodja (Why did you slap, what did she do?) Hodja's answer is gives a lesson: (Not to break the jug... What is the use of it if I slap after she broke it? If I slap before, she would take care, and not break it...) On one of the gravestones, there is the picture of Durr-u Melek too.

He died in 1284 in Aksehir when he was about to be eighty. A domed tomb bore by six columns was constructed on his grave. Under the dome, there is a marble coffin pertaining to Nasreddin hodja. The epitaph in the head side of the coffin reads 683 after hijrah, the date of his date reverse. There is the Seljukian period lock for symbolic purposes to lock the Tomb, which is open in all sides.

Nasreddin Hodja's death was his rebirth. His sound idea structure which formed as a basis for community maintained its validity each elapsing year and centuries made him younger, and his reputation went beyond Turkey borders and was heard in all over the world.

Today, Nasreddin Hodja is a man of humanity. People of Aksehir arrange festivals each year in July for their Nasreddin Hodja, whom they like very much. Goodness and happiness messages are spread to our world, which could not rest in peace, from Nasreddin Hodja in those festivals.

Mevlana was born in the city of Belh of the Horasan country which faIIs within the boundaries of current Afghanistan, on September 30, 1207. 

MevIana’s father was Bahaeddin VeIed, the son of Hüseyin Hatibi, who, besides being one of the notabIes of city, was aIso known in his Iife time as the”SuItan of the SchoIars”. His mother was Mümine Hatun, the daughter of Rükneddin, who was the Emir of BehI. SuItanü’I – UIema Bahaeddin VeIed, because of certain poIiticaI incidents and the approaching MongoIian invasion couId no Ionger stay in the city. Thus, in the year 1212 or 1213 SuItanü’I – UIema Ieft BehI with the members of his famiIy and cIose friends. 

His first stop was Nişabur where he met the weII known Sufi Feridüddin Attar. There, despite his young age MevIana was noticed by Feridüddin Attar who showed his appreciation and approvaI of the young man. SuItanü’I – UIema moved from Nişabur to Baghdat and Iater took off for Kaaba through Küfe. On his way back from the prigIimage he stopped at Damascus and from Damascus he reached Larende (Karaman) passing through MaIatya, Erzincan, Sivas, Kayseri and Niğde. They settIed in the theoIogicaI schooI (medrese) buiIt by Subaşı Emir Musa. SuItanü’I – UIema and his famiIy who arrived at Karaman in 1222, stayed there for 7 years. 

There, MevIana married Gevher Hatun who was the daughter of Şerefeddin LaIa. The marriage gave MevIana two sons named SuItan VeIed and AIaeddin ÇeIebi. Years Iater, with Gevher Hatun dead, MevIana married for a second time with Kerra Hatun, who was a widow with a chiId. Second marriage aIso gave him two sons, Muzaferreddin and Emir AIim ÇeIebi, and a daughter caIIed MeIike Hatun. During those years the greater part of AnatoIia was under the reign of the SeIjuk State and Konya was the capitaI. Hence Konya was bestowed with works of art and artists, and schoIars were abundant in the city. In short, SeIjuk State headed by AIaeddin Keykubad, was enjoying its most spectacuIar days. AIaeddin Keykubad invited SuItanü’I – UIema Bahaeddin VeIed from Karaman and asked him to settIe in Konya. Bahaeddin VeIed accepted the invitation of the SuItan and arrived in Konya on May 3, 1228 with his famiIy and friends. SuItan AIaeddin met them with great ceremony and aIIocated the AItunapa (İpIikçi) Medrese (theoIogicaI schooI) to their use. SuItanü’I – UIema died in Konya on January 12, 1231. The rose garden of the SeIjuk paIace was chosen for his grave and he was buried at the same spot the grave stands today at the MevIevi Iodge which is now used as a museum. When SuItanü’I – UIema passed away, his students and foIIowers gathered around MevIana, regarding him as the soIe heir of his father. In fact MevIana had become a great scientific and reIigous schoIar and was sermoning at the İpIikçi Medrese. His sermons were drawing Iarge crowds. 

MevIana met Şems-i Tebrizi on November 15, 1244. MevIana found in his character “the existance of absoIute maturity” and saw in his face “the spirituaI Iights of God”. However their companionship did not Ias Iong as Şems suddenIy died. After this death, MevIana went into Iong years of secIusion. In Iater years, SeIahaddin Zerkubi and Hüsameddin ÇeIebi tried to compansate the Ioss of Şems-i Tebrizi MevIana, who summarized his Iife with the words, “I was raw, cooked and then burned” died on Sunday, December 17,1273. He had wiIIed his buriaI prayers to be Ied by Sadrettin Konevi. However, Sadrettin Konevi was compIeteIy shattered with the death of MevIana whom he Ioved greatIy, and fainted at the ceremony. The prayer was then Ied by Kadı Sıraceddin. 

MevIana beIieved the day of death to be a day of rebirth. Death wouId take him to his beIoved; that is, the God. With this beIieve he was referring to the day of death as “Şeb-i Arus” which means wedding day or the bridaI night and wiIIed his friends not to cry and waiI after him. 

“When we are dead, do not turn your eyes to the ground, seeking my grave! My grave wiII be in the hearts of the wise” Hz. MevIana

İslam tarihinin yüz akları olduğu gibi yüz karaları da vardır. Yunus Emre, Mevlana gibi kişiler yüz akları olarak müslümanların sürekli dilindeyken Yezid, Muaviye gibileri de yüz karaları olarak dilden, gönülden uzaktırlar.

Bu kitabda islamın yüz karaları olanları ele aldık. İslam’ın kurucusundan sonraki 4 halife içinde en çok eleştirilen Ömer ve Osman’ı bu değerlendirme dışında tutup diğer İslam’a kötü etkisi olan tarihi kişileri gözden geçireceğiz.

İnsan neyi okuyacağını, kime inanacağını şaşırıp kalıyor…Aklını kullanmayan, sorgulamayan, şeyh demişsse bir bildiği vardır diyen, soru sormak isteyene "sende o kadar ilim varmı ki", ya da "sen ondan daha mı iyi biliyorsun" diye karşı çıkan, "gassalın önündeki meyyit ol" parolasıyla beynini küfür, şirk ve bidatlere karşı şeyhinin cebine koyan, gördüklerine duyduklarına karşı üç maymunu oynayan körü körüne itaat etmenin pratik tatbikçisidir.

Bunların bazıları dinciler tarafından kamufle edilir, iyi tarafları öne çıkarılarak olumsuz yanları görmezden gelinir. Bu konuda ilk örnek 5. halife Muaviyedir..

Muaviye’nin Tapikçileri Saidi Nursu, Fetullah Gülen ve Gündemimizde sıkça yer  almış daha daha nice nice isimler ….

Fenfaat ve Çıkar uğruna hem Dünyamızı, hemde Ahiretimizi altüst eden “İSLAMİN YÜZ  KARALARI”

Sapkınlıkları diz boyu

Bu Sapkınlıklara Ortak olmak istemiyorsanız bu kitabı bir kere değil bin kere okuyun

NUTUK HAKKINDA

Nutuk: Atatürk tarafından kurulan Cumhuriyet Halk Partisinin 15-20 Ekim tarihleri arasında Ankara da toplanan İkinci Kongresinde okunmuştur. Konuşma otuz altı buçuk saat sürmüştür.

Nutuk 1919’dan başlayarak 1927 ye kadar olan tarih dilimini incelemektedir. Bu dönem üç bölümde ele alınmıştır.

1. Kuva-i Milliye (Ulusal güçler) Dönemi:

Nutukta yeni Türkiye Devletinin kuruluşu anlatılmaktadır. Yeni Türk devletinin kurulmasındaki maksat da şu şekilde açıklanmıştır: Türk ulusunun onurlu ve şerefli bir ulus olarak yaşamasıdır. Bu da tam bağımsız olmakla sağlanabilir. “Ne kadar zengin olursa olsun, bağımsızlıktan yoksun bir ulus uygar insanlık karşısında uşak durumunda kalmaktan ileriye gidemez.” demiştir ve Mustafa Kemal Atatürk şu sözleri söylemiştir “Türkün onuru, kendine güveni ve yetenekleri çok yüksektir. Böyle bir ulus tutsak yaşamaktansa yok olsun daha iyidir.” Diyerek kurtuluş isteyenlerin parolasının “Ya bağımsızlık ya ölüm olduğunu “ söylemiştir.

Burada devlet kurmanın zorlukları görülmektedir. Atatürk Samsun’a çıktığı anda ülkenin genel durumu; Osmanlı Devletinin içinde bulunduğu topluluk savaşta yenilmiş Osmanlı Ordusu zedelenmiş, koşulları ağır bir ateşkes imzalanmış, ulus yorgun ve bitkin bir durumda, ulusu ve ülkeyi savaşa sürükleyenler yurttan kaçmış, padişah ve halife soysuzlaşmış, kendini ve tahtını koruyacak alçakça önlemler araştırmakta, hükümet yüzsüz, onursuz, korkak, ordunun elinden silahları ve cephanesi alınmış ve alınmakta, yurdun dört bir yanındaki topluluklar devletin bir an önce çökmesine çaba harcıyorlardı. Bu şekilde açıkladıktan sonra ulus egemenliğine dayanan kayıtsız şartsız yeni bir devleti kurmak için izlediği politikayı, karşılaştığı güçlükleri bunalımları ve çatışmaları anlatmaktadır. Bu haliyle Nutuk, sömürgeci devletlerin altında yaşayan uluslara kurtuluş yolunu gösteren bir yapıt özelliği taşımaktadır.

2. Türkiye Büyük Millet Meclisi Dönemi:

Türkiye Büyük Millet Meclisi 23 Nisan 1920’de açılmış ve o günden sonra tüm askeri ve sivil makamların ulusun başvuracağı en yüce katın Meclis olacağını halkına bildirmiş ve Meclis, Mustafa Kemal Atatürk’ün açık ve gizli oturumlardaki bir iki gün süren açıklamaları ve konuşmalarından sonra Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanı seçmiştir.

3. Cumhuriyet Dönemi :

Atatürk, İsmet Paşa ile birlikte bir yasa tasarısı hazırladı. Bu tasarıdaki 20 Ocak 1921 tarihli anayasanın devlet biçimini saptar maddelerini değiştirerek birinci maddenin sonuna “Türkiye Devletinin Hükümet biçimi Cumhuriyettir” cümlesini ekleyerek maddeyi değiştirmiştir ve yapılan Meclis toplantısında Anayasanın Değiştirilmesi ile ilgili maddenin görüşülmesi kabul edildi. Toplantı sonunda yasa birçok milletvekilinin “Yaşasın Cumhuriyet” söylemleri ile kabul edildi ve böylece 29 Ekim 1923’te Cumhuriyet ilan edilmiş oldu. Daha sonra Cumhurbaşkanlığı seçimine geçildi. Oylamada Mustafa Kemal Atatürk toplantıya katılan yüz elli sekiz kişinin tümünün oylarını alarak Cumhurbaşkanı seçildi.

Nutuk sömürge ulusların bağımsızlıklarını kazanmaya yardımcı olacak bir program niteliğindedir. Bu eser okunduğunda Türk kurtuluş savaşının bir askeri savaş olduğu kadar bir düşünce savaşı da olduğu görülmektedir.

Nutuk, Mustafa Kemal Atatürk’ün halkına verdiği bir hesap pusulasıdır. Çünkü ulusal kurtuluş savaşı boyunca o halkıyla birlikte olmuştu ve halkına “Hayat demek savaş ve çarpışma demektir. Hayatta başarı yüzde yüz savaşta, başarı kazanmakla elde edilebilir. Bu da manevi ve maddi güce dayanır. İnsanların uğraştığı tüm sorunlar, karşılaştığı tüm tehlikeler, elde ettiği başarılar toplumca yapılan genel savaşın dalgaları içinde doğar.” Sözlerini söylemiş ve halkından can istemiş, halk seve seve vermiş, mal istemiş, halk seve seve vermiştir. Bunlar nerede, nasıl, niçin, harcanmış ? Nutuk halkın kafasındaki bu sorulara da açıklık getirmiştir.

Türk halkından alınan canın ve malın ülkenin işgalinden, ulusun kölelikten kurtularak onurlu, bağımsız, çağdaş bir devlet ve toplum olarak yaşaması için harcandığını belgeleriyle açıklamaktadır. Atatürk bu eserinde, ulusal varlığı sona ermiş sayılan büyük bir ulusun bağımsızlığını nasıl kazandığını, bilim ve tekniğin en son ilkelerine dayanan ulusal ve çağdaş bir devleti nasıl kurduğunu anlatmaya çalışmış ve Türk gençliğine bıraktığı kutsal armağanı şu sözlerle noktalamıştır;“ Bu uzun ve ayrıntılı sözlerim tarihe mal olmuş bir devrin öyküsüdür, burada ulusum için ve yarınki çocuklarımız için dikkat ve uyanıklık sağlayabilecek kimi noktaları belirtmiş isem kendimi mutlu sayacağım” demiş. Nutuk, yeni Türkiye devletinin nasıl kurulduğunu merak eden tüm insanlarımızın okuması gereken bir başucu eseridir. Bundan dolayı siyasi yaşantımızda olduğu kadar, devlet felsefesinde de kullandığımız en baş eserdir.

Bu Nutuk'un en büyük özelliği;Orijinal (Osmanlıca) Nutuk’tan bire bir çeviri olmasıdır....

Not: Nutuk'u Sesli Kitap olarak www.noktaekitap.net adresimizden ücretsiz indirebilirsiniz...

Toplumun en büyük haksızlığa uğramış tarihî şahsiyetlerinden biri, II. Abdülhamid’dir. Kendisinden önceki devirlerin ağır yükünü omuzlarında taşıyan, en güvenebileceği adamların ihanetine uğrayan ve dağılmak üzere olan içi dışı düşman dolu bir imparatorluğu 33 yıl sırf zekâ ve hamiyeti ile ayakta tutan bu büyük padişahı katil, kanlı, müstebit, kızıl sultan, cahil ve korkak olarak tanıtılmış, daima aleyhinde işleyen bu propagandanın tesiriyle de böyle tanınmış talihsiz bir insandır. Daha ilkokul sıralarında belirli bir propagandanın tesirinde kalmaya başlayarak, yaşları ilerledikçe aynı telkinler ile büyütülen nesillerin, o propagandanın yalanlarını bir gerçek gibi benimsemelerinden tabiî ne olabilir?

Öğren yavrum ki

On Temmuz bayramların en büyüğü,

Esir millet böyle bir gün zincirini kırdı, söktü.

Ondan evvel geçen günler, bilsen ne siyahtı.

Milletin her iyiliğini düşünecek padişahtı;

Halbuki o zaman sultan,insan değil, canavardı,

Canlar yakar,kan dökerdi, millet ondan pek bîzârdı!

gibi saçmalar, kim bilir hangi kırılası kalemlerle yazılarak okuma kitaplarına geçiyor, körpe beyinlere Sultan Hamîd düşmanlığı aşılıyordu.

Bu düşmanlığı aşılayanlar ilkönce İttihatçılar, yâni hürriyet kahramanları (!) yâni Sultan Abdülhamid’in 33 yıl ayakta tuttuğu imparatorluğu 10 yılda dağıttıktan sonra memleketten kaçan kişilerdi. İttihatçılardan sonra da Ermeniler, Rumlar, Yahudilerdi.

Yâni, yabancıları işe karıştırarak Türkiye’yi batırmak için Osmanlı Bankası’nı basan, Anadolu’da kargaşalık çıkaran ve Avrupa’nın gık demesine meydan vermeden Sultan Abdülhamid tarafından tepelenen Ermeniler; yani Balkanlara saldırıp karışıklık çıkarmak ve yine yabancıların da işe karışması ile Türkiye’yi parçalamak isterken Sultan Hamid tarafından 1897’de tepelenen Yunanlılar( ve bizdeki adı ile Rumlar ); ve Filistin’de bir Yahudistan kurmak teşebbüsleri Sultan Hamid tarafından önlenen Yahudi’lerdi.

Sultan Hamid, bin türlü siyasî tertiple bu azınlıkların azgınlıklarını yere sererken, onlarla birleşerek padişahı tahtından indiren kabadayılar:

Türk, Musevi, Rum, Ermeni,

Gördük bu rûz-ı rûşeni!

şarkısının, bu unutulmaz ahmaklık ve ihanet bestesini söyleyerek meydanları çınlatıyor, Birinci Dünya Savaşı ile mütarekesine kadar Musevi, Rum, Ermeni vatandaşların nasıl bir “rûz-ı rûşeni” beklediklerini anlamamak gibi bir alıklıkla bir imparatorluğu idare ettiklerini sanıyorlardı.

Sultan Hamid’i iyice anlamak için tahta çıktığı zamanı iyi bilmek lâzımdır. Sultan Aziz’in son zamanlardaki çöküntü sırasında, memleketi yürütmek için beliren iki akımdan libaralizmi V.Murat, muhafazakârlığı II.Abdülhamid temsil ediyordu. Liberaller, İngiltere ve Fransa’ya bakarak parlamento ile her şeyin düzeleceğine inanıyor, muhafakârlar, 30 milyonluk imparatorlukta 10 milyon Türk’ün hâkimiyetini sağlamak içim mutlak idareye lüzum görüyordu. Masonlar, Sultan Murad’ı da mason yapmışlardı. Gerçek yüzünü Sultan Murad’a göstermeyen masonluğun arkasında ise Yahudilik ve Avrupa emperyalizmi vardı.

İlk Meşrutiyet Meclisindeki Hıristiyan mebuslar, Türkiye’nin biran önce parçalanması için Ruslar ile savaşa şiddetle taraftar olmuşlardı. Ve gerçekten de neredeyse imparatorluk dağılacaktı. Sultan Hamid, bunu gördükten sonra, meşrutiyeti devam ettirseydi, elbette ki yanlış bir iş yapmış olurdu. Müslüman olmayan mebuslarla birlikte, dışardan körüklenen Arap ve Arnavut milliyetçiliklerine de set çekmek üzere Meclisi kapatması, Sultan Hamid’in en büyük başarısı ve hizmetidir.

Bu meclis kapatılmasaydı ne olacaktı? 8 milyon Hırıstiyan ve 12 milyon Müslüman yabancıya karşı, kültür seviyesi hepsinden geri 10 milyon Türkle bu devlet nasıl tutulacaktı? Demokrasi bir çoğunluk rejimi olduğuna göre, Türklerden çok olan Araplar, meselâ, resmi dilin Arapça olmasını teklif etseler ve Arnavutları da yanlarına alsalar, sonuç ne olacaktı?

Bütün Türk olmayanlar birleşerek Osmanlı İmparatorluğunun Avusturya-Macaristan gibi federatif bir devlet olmasını isteseler, bunun, nasıl önüne geçilecekti? Karışmak için fırsat gözleyen Avrupa devletlerini kışkırtmak üzere demokratik nümayişler yapılsa, bu ne ile önlenebilecekti?

İşte Sultan Hamid, Meclisi kapatarak bütün bu tehlikeleri önledi ve tahtından indirilmeseydi daha da önleyecekti. Fakat onun hizmeti bu kadar da değildi. 1877-1878 savaşından yenilerek çıkan Osmanlı ordusunu, o zamanın en mükemmel silâhları ile, meselâ mavzer tüfekleriyle silâhlandırdı. Denizci devletlerin ve Rusların denizden yapmaları mümkün taarruzlara karşı, İstanbul ve Çanakkale Boğazlarını tahkim etti. Ve, Birinci Dünya Savaşı’nda İngilizlerle Fransızların 18 Mart 1915 saldırıları bu istihkâmlarla durduruldu.

Mükemmel kurmaylar yetiştirdi. 1914-1918 savaşı ile İstiklâl Savaşı’nı bunlar idare ettiler. Sultan Aziz’in, Ruslarla çarpışıp Kırım’ı kurtarmak için hazırladığı donanma, denizcilik tekniğinin değişmesi karşısında değerini kaybetmişti. 8-10 mil giden gemilerle artık iş görülemezdi. Bunları kadro dışı ederek iki zırhlı ile iki kruvazör aldı. Büyük Osmanlı borçlarının üçte ikisini ödedi. Pek çok okul açıldı. Pek çok yol ve köprü, ayrıca hastahane ve çeşme gibi hayrat yaptırdı. Görülmemiş bir haber alma şebekesi kurdu. Yabancı elçilerden bile casusları vardı. Avrupa’da kuş uçsa haberi oluyor, aleyhimizdeki kararları önceden öğrenerek tedbirini alıyordu.

Hilâfeti, Osmanlı Hanedanından almak için Mısır’da kurulan gizli bir derneğin üyelerinden biri Sultan Hamid’in adamlarından biri idi. Balkanlıların mezhep ve milliyet ayrılıklarını körükleyerek birleşmelerine engel olduğu gibi; İngiliz, Alman ve Rusları da birbirine düşürerek aleyhimizde birleşmelerini engelledi. Bunları yaparken de vezirlerinden, paşaları- ndan kimseye güvenmemekte ne kadar haklı olduğunu zaman göstermiş ve koca vezirler, hiç sıkılmadan, yabancı elçiliklere, konsolosluklara sığınmışlardı. Çok namuslu ve dindar bir adam olduğu için, asla kan dökmemiştir. Mithat Paşa’yı öldürttüğü hakkındaki söylenti iftiradır. Gerçi o, Mithat Paşa’dan şüphe ediyor, onun Sultan Aziz’i öldürtmüş olduğuna inanıyordu. Fakat, dindar bir insan olarak, kan dökmekten, bütün hayatınca çekinmiş, Mithat Paşa ile arkadaşlarının idam kararlarını müebbet hapse çevirmişti. İsteseydi idam kararını imzalayamaz mı idi? Buna hangi kuvvet engel olabilirdi? Bunu yapmayarak sonra, Talif’te suikasta girişecek kadar az zekâlı mı idi?

Memleketi doğrudan tehdit eden Moskof emperyalizmi ile batıdan tehdit eden Avrupa emperyalizmi ve onun temsilcisi İngiltere’ye karşı devleti savunan Sultan Hamid, ayrıca azınlıklar ve gafil hürriyetçiler ile de uğraşmaya mecbur olmuş, güneyden gelen siyonizme de göğüs germiştir. Sultan Hamid için Osmanlı İmparatorluğunu, soyumuzun düşmanı Moskoflarla hilâfetin düşmanı İngiltere’ye, devletimizin düşmanları siyonizme ve azınlıklara, rejimin düşmanı hürriyetçilere karşı savunmak meselesi ve vazifesi vardı.

Bunun için de, kendisinin devlet başkanı kalması gerekti. Kendisi çekilirse, devletin tutunamayacağı hakkındaki düşüncenin doğruluğu, çok geçmeden gerçekleşmiştir. Şimdi bu kadar büyük bir dâvânın karşısında, Peyami Safa’nın ileri sürdüğü İsmail Safa’nın sürgün edilmesi gibi hâdiselerin ne ehemmiyeti olabilir? İsmail Safa ne istiyordu? Oğlunun iddiasına göre hürriyet! Yani meşrutiyet, serbest seçim. Yani bir alay Arap, Arnavut, Ermeni, Rum, Bulgar, Yahudi ve Sırp’ın Türkiye’nin kaderi hakkında söz sahibi olması… Şimdi akıl, anlayış, vicdan ve millî şuur sahibi olarak düşünelim: Böyle bir sonuca razı olunabilir mi?

Sultan Hamid, sürgün ettiklerine aylık da bağladığına göre, Anadolu’nun en sağlam havalı yerlerinden biri bulunduğu, ahalisinin dinç ve gürbüz yapısı ile belli olan Sivas’ta İsmail Safa’nın ölmesi Sultan Hamid’in kabahatı mıdır? Verem olan İsmail Safa, İstanbul’da kalsaydı, ölmeyecek miydi?

Babasına karşı beslediği sevgi dolayısıyla, Peyami Safa’nın bazı özel düşünceleri olması tabiîdir. Fakat, her gün binlerce kişiye seslenen bir yazarın, Sultan Hamid gibi büyük bir padişahı, Osmanlı sultanlarının en cahili ve kanlısı diye göstermeye kalkması, doğru mudur?

“Bu dünyada herkes bir çok şeyin cahilidir. Yeter ki kendi işinin cahili olmasın”. Kendi işinin ehli olduğunu bin bir delille isbat etmiş bulunan Sultan Hamid ise asla cahil değildir. Onun bir yüksek okul hattâ lise diploması yoktur.

Fakat özel öğretmenlerle hayattan ve içinde yetiştiği büyük ve muhteşem hanedandan çok cevherli şeyler öğrenmişti. Ressam, hattât ve musikişinas idi. Doğu ve batı dillerinden bazılarını biliyordu. Kurduğu çok değerli Yıldız Kütüphanesi, bugün, Üniversite Kütüphanesi’ni de yine o kurdu. Yani Sultan Hamid, Türk kültürüne kütüphane kurarak, pek çok okul açarak ve ilmî eserler yazdırarak hizmet etti. Onun katil olduğu yalan, kızıl sultan olduğu iftiradır. Avrupalıların ve Ermenilerin yakıştırdığı kızıl sultanlığı benimsemek, onların emellerine hizmet etmek olmaz mı? Sultan Hamid, kızıl değil, “Gök Sultan”dır. Herkeste bulunması mümkün ufak tefek kusurlarını şişirip erdemlerini inkâr etmekle ne Türk tarihi, ne de Türk milleti bir şey kazanır. İsmail Safa, İngiliz-Boer savaşında, İngilizlerin bu başarısını, onların elçiliklerine giderek tebrik ettiği için, Sultan Hamid tarafından haklı olarak, sürgün edilmiştir. Belki İsmail Safa, o zaman, İngilizlerin nasıl bir Türk ve Müslüman düşmanı olduğunu bilmiyordu. Fakat geniş haber alma imkânları ile her şeyi bilen Sultan Hamid, memleket aydınlarının düşman elçilikleriyle temasına müsaade edemezdi.

Şimdi insafla düşünülsün: Hiçbir sebep yokken, sırf yurtlarındaki elmas madenlerini zaptetmek için, bir avuç Boer’e büyük ordularla saldıran İngiltere’yi tebrik etmek hangi hürriyetçilik anlayışının sonucudur?

O günkü İngiltere’yi Boer’leri yendi diye tebrik etmekle, bugünkü Moskofları Finlere karşı başarılarından dolayı alkışlamak arasında ne fark vardır?

Merhum Gök Sultan Abdülhamid Han, bütün hayatında bir fikir, devleti ayakta tutmak ve hazırlamak için yaşadı. Siyasî dehası ile Avrupa’yı ve Moskof’u oyalıyor, bir yandan da demir yolu ve okul ile Türk milletini kuvvetlendirmeye çalışıyordu. Sultan Hamid ile onun düşmanları olan hürriyetçileri ölçüştürmek için, yalnız şu noktaya bakmak yeter: Hürriyet kahramanları (!), hürriyeti yok edip yüzlerce masumu astıktan sonra, savaşa soktukları devlet yenilince, hırsızlar gibi kaçtılar. Gök Sultan, bir tek siyasî idam yapmadan, en korkunç siyasî güçlükleri atlatarak 33 yıllık saltanatında devleti ayakta tuttuktan sonra tahtından indirilirken, Moskof çarının Rusya’ya davetini; Selanik’ten Alman gemileriyle İstanbul’a gelirken de Alman İmparatorunun dâvetini reddederek vatanında sürgün ve mahpus gibi yaşamayı tercih etti. Türkiye dört sınırında yangınlar olan bir ev, Sultan Hamid, o yangınların eve bulaşmaması için hızla koşarak ateşe su serpen, kum döken ve keçe kapatan bir savunucu idi. Bu koşuşmaları sırasında yoluna çıkan bir iki çocuğa çarpıp düşürdüyse, suç onun değildir.

Çünkü, yurdun çevresindeki yangınlar göğe yükseliyor ve Gök Sultan, alevleri içeri sokmamak için didiniyordu. Ve sokmadı da…

Ne diyelim? Durağı cennet olsun…

Tarihte insanlığın ilerlemesini, üç öğe sağlamıştır. Hız'a sahip olma, hukuk fikri ve demirin işlenmesi. İlk iki unsur insanlığa manevi ilham kaynağı, sonuncusu da uygarlığın önde gelen malzemesi olmuştur. İnsan kültürünün bu iki önemli unsuru, varlığını Türklere borçludur. Bir bozkır kavmi olan Türkler, tabiatın çok kısır olduğu bu bölgede geçimlerini uzak mesafelerden sağlayabilmek için vahşi hayvan olan atı terbiye ederek insanlığın emrine vermişlerdir. "At sırtında geçen bir hayat, baş döndüren bir sür'at, yayladan kışlağa ve kışlaktan yaylaya doğru sürüp giden bir kovalamaca, onların günlük ve olağan hayatları idi. Onlar için olağan olmayan şey, ufuktaki dağlar ile vadilerin ötelerinde, uzanan ülkeleri görememe ve çeşitli zenginlikleri elde edememe idi.

Kısacası "göçebe Türkler tarafından, en eski çağlardan beri yetiştirilen at, tüm kültüre yön veren, en önemli tesirdir. Atın ehilleştirilmesi olmadan eski çağ ve erken orta çağın büyük ölçüdeki kavim göçü tasvir dahi edilemez". Geniş bozkırlarda büyük ve dağınık sürüleri sevk ve otlakları koruma mücadelesi Türkleri devlet yönetiminde tecrübe sahibi yapmış ve bu durum, o bölgede bütün insanlara hükmetme duygusunun da doğmasına sebep olmuştur. Böylece, yanyana ve bir arada huzurla yaşayabilmek için fertler arasında asabiyet bağının oluşmasının zorunlu olduğu inancı ilk olarak eski Türk kavimlerinde hissedilmiştir.

"Bundan dolayı yeryüzünün ilk devletleri Türkler tarafından kurulmuş, yani Türkler dünyada `amme hukukunu' vaz eden ilk millet olmuştur". Bu geçmişten geleceğe bütün Türklerin sosyal hayatlarını düzenleyen, onlara kural koyan, devletin gücünü de temsil eden Türklerin töre dedikleri devlet düzenidir.

Ziya Gökalp de töreyi şöyle tanımlar: "Atalardan kalan bütün kuralların toplamı". Töre yazılı yasaları kapsadığı gibi alışkıları (teamülleri) de içine alır. Töre; hukuksal töre, dinsel töre, ahlaksal töre gibi birkaç bölümden oluşmaktadır". "Türk töresini kaybetme", Türk milleti için de söz konusuydu.

Devletsiz, kağansız kalmış bir millet, töresini de kaybetmiş oluyordu. Nitekim Bilge Kağan, Orhun Abideleri'nde Türk töresini şöyle tarif eder; "... (Türk Milleti'nin) kağan olarak oturdum. "Ölecek miyiz?" diye düşünüp üzülen Türk begleri ile Türk beyleri (bana) dönüp, sevindiler! "Bulanmış gözleri" canlandı! Beni gördüler! (yani bana bağlandılar). "Ağır töreleri", (düzenledim), yürürlüğe koydum. (Dünyanın) dört bucağındaki "milletleri" de (düzene koydum)!...[5]

Bilge Kağan Yazıtları'nda da ifade edildiği üzere, "Eski Türk devlet geleneğinde Töre ilahi kaynaklı hakimiyetten (kuttan) ayrılamazdı. Özellikle devlet kuran her Kağan mutlaka bir töre koyardı. Töre, Türk örf ve geleneklerinin kesin bir hükümler birliğidir. Töresiz bir ilin ya da devletin varlığı mümkün değildir".

Türk kültür yapısının en hassas ve ince dokusunu "Türk Töresi" oluşturur. "Töre, milli toplumda ferdi ve sosyal ilişkileri düzenleyen, ferdi disiplin ve otoriteye bağlayan, milli barış, dayanışma ve beraberliği sağlayan bir kültür kurumudur. Yabancı kültürler önce bu değer sistemini yıkmak isterler".

Türk töresi rastgele, tesadüfen meydana gelmiş şeylerden ibaret değildir. Bunlar ayrılmaz bir şekilde milletin varlığına milletin ortak düşünce, duygu ve kanaatlerine bağlıdır. Töre, Türk milleti ile birlikte doğar, milletle gelişir ama asla milletle yok olmaz. Kısacası "İl gider, töre kalır". Türk kültürünün temelini oluşturan, sonuncu unsur ise, "demir"dir. Bu maddenin ilk defa eski Türk yurdu olan Altay Dağları'nda bulunduğu ve yeryüzüne dağıldığı artık bilinen bir gerçektir. Türkler dünyanın ilk demirci kavmi olarak bilinir. Demirin eritilip istenilen şekil verilmesiyle birlikte, insanlık aleminde uzun ve parlak bir dönem açılmış oluyordu.

Demir Türk uygarlığının ilk simgesidir. "Göktürkler ile Oğuzlar'ın ataları demirci idiler. Demirciye Moğollar "Darhan" derlerdi. Dokuz atası demirci olan adam şaman olurdu. Şamanların büyüklerine Tarhan adı verilirdi. Bundan anlaşılır ki demircilik eski Türklerce sanatların en saygınıydı".

"Demircilik ile ilgili bir takım merasimler de eski Türkler arasında önemli bir yer tutardı. Her yıl belli bir günde İlhan, demir merasimi için bir demir parçasını akkor haline gelinceye kadar ocakta ısıtırdı.

Demir, bu hale geldikten sonra, İlhan'a ait "altın örsün" üzerine konulur. İlhan, altın çekici alarak, bunun üstüne vururdu. Bundan sonra, koşullar, toylar, şölenler yapılırdı. Bu merasimler hudutta da yapılır. Ülkeye dışardan girmek isteyen bir yabancı elçi, bu merasimi yapmadan giremezdi". Demircinin Türk toplumunda ne kadar önemli konumda olduğunu tarihe ışık tutan bütün Türk destanlarında görmek mümkündür. Nitekim, Türk sosyo-kültürel yapısını en iyi işleyen destanlardan biri olan Manas Destanı'nda da anlatıldığı üzere; "Her akına çıkmadan önce Manas kendi demircisine gider, kılıçlarını biletir, silahlarını tamir ettirir ve öyle yola çıkardı. Nogay-Han'ı Yoloy'u mağlup ettikten sonra, onun iki kızını esir ederek yurduna getirmiştir. Bu Han kızlardan birini, teşekkür ifadesi ile demircisine vermiş ve diğerini de oğluna nikahlamıştı. Manas, demircisini Darkan yani Tarkan, saygı deyimi ile çağırırdı. Çünkü Tarkanlık hükümdar tarafından verilmiş çok yüksek bir üstünlük unvanı idi. Onların bu rütbesi de nesilden nesile sürüp giderdi". Bu açıklamalarda demirciliğin hem dini ve inanç sistemleriyle ilgisi bulunması hem de rütbelerin babadan oğula geçmesi, Osmanlılar'ın ilk dönemlerinde kurulan lonca yani esnaf teşkilatlarının izlerini taşımaktadır.

Nitekim, ahilik teşkilatı üzerine araştırma yapan bazı ilim adamlarına göre, kelimenin kökeni Orta Asya kaynaklıdır ve taşıdığı mertlik, alplik, yiğitlik, eli açıklık, konukseverlik hasletlerinin ifade ettiği sanat ve ticaret kurallarının Orta Asya Türkleri arasında çok yaygın oluşunu göstermektedir.

Belirtmek gerekirse, toplumları uygarlığa yöneltme yolunda en kesin tesirler yapmış olan bu üç temel unsurun Türk kültürüne özgü özellikler olduğu görüşü bütün dünyada genel kabul görmüş bir mütalaadır.

"W. Koppers, O. Menghin başta olmak üzere, bir kısım batılı bilginlerce "Altaylılar" tarafından yaratıldığı ifade edilen ve dünyanın ilk yüksek kültürü olarak tanınan bu Türk (Bozkır) Kültürü, taşıdığı beşeri değerler sebebiyle süratle etrafa yayılarak kısa zamanda doğuda Moğolları ve Kuzey Çinlileri, batıda Hind-Avrupalıların bazı kollarını tesir altına almış ve bir medeniyet vasfı kazanmıştır.

Böylece milattan önceki binlerden, milattan sonra XIV.-XV. yüzyıllara kadar Avrupa ve Asya'nın step bölgelerinde hakim olan ve son Avrupa ilmi literatüründe "La civilisation des Steppes" tabiri ile yer almaya başlayan Bozkır Medeniyeti, adları geçen Batılı araştırmacılara göre, dünyada mevcut ilk medeniyettir.

Daha da mühimi batı medeniyetinin doğuşunda birinci derecede amil olmuş bütün dünya edebiyatlarında olduğu gibi Türk Edebiyatının da ilk örnekleri destanlardır. Türk edebiyat geleneği içinde "destan" terimi birden fazla nazım şekli ve türü için kullanılmış ve kullanılmaktadır. Eski Türk Edebiyatı nazım şekillerinden mesnevilerin bir bölümü ve manzum hikâyeler, Anonim edebiyatta ve Âşık edebiyatında koşma veya mâni dörtlükleri ile yazılan veya söylenen ferdî, sosyal,tarihi, acıklı veya gülünç olayları tahkiye tekniği ile çeşitli uslûplarla aktaran nazım türüne ve bu yazıda ele alınan kâinatın, insanlığın, milletlerin yaradılışını, gelişimini, hayatta kalma mücadelelerini ve çeşitli olay ve nesnelerle ilgili sebeb açıklayan ve Batı Edebiyatında "epope" terimiyle anılan eserlerin tamamı da Türk edebiyatı geleneği içinde "destan" adı ile anılmaktadır.Bütün dünya edebiyatlarının başlangıç eserleri olan destanlar, çeşitli konularda yaradılış hikâyeleri yanında, milletlerin hayatında büyük yankılar uyandırmış bir kahramanın veya tarih olayının millet muhayyilesinde ortak sembol ve ifadelerle zenginleştirilmiş uzun manzum hikayeleridir.

Destanlar bütün bir milletin ortak mücadelesini ortak değerler, kurallar, anlamlar bütünlüğü içinde yorumladığı ve yaşatıldığı toplumun geçmişini ve geleceğini temsil ettiği için dünya edebiyatının en ülkücü eserleri olarak kabul edilirler.  Destanlar her zaman tarihî gerçekleri doğru biçimde nakletmezler. Destanlarda tarihi olay ve kahramanlar milletin ortak bilinçaltının, vicdanının istek, beklenti ,doğruları ve değerleri ile idealleştirilir, eski hatıralarla birleştirilerek tarihî gerçekmiş gibi anlatılırlar.

Her milletin millî kimlik ve nitelikleri, ortak dünya görüşü , hatıra ve beklentileri yanında kusurları ve yanlışları da destanlarına yansır. Cihangirlik tutkusu, kuvvet, binicilik ve savaşcılık yanında verdiği sözde durma, acizlere ve mağluplara hoşgörü ile yaklaşma, yardımcı olma Türk destanlarında dile getirilen ortak değer ve kabullerdir.

Türk destanları,kâinatın, insanın, kadının ve erkeğin yaradılışı, Türk milletinin doğuşu, çeşitli Türk devletlerinin kuruluş gelişme, çöküşleri, zafer ve yenilgileri gibi konularla beraber pek çok sebeb açıklayıcı efsaneyi de içinde barındırır. ilk örneklerinin manzum olduğu kabul edilen Türk destanlarından Kırgız Türkleri arasında yaşayan Manas destanı dışında bütünüyle günümüze gelebilen örnek bulunmamaktadır.

Diğer Türk destanları çeşitli kaynaklarda özet, epizot, hatıra, kısaltılmış seçme metinler halinde bulunmaktadır.

Türk tarihine anahatlarıyla bakıldığında Türk hayatı fetihlerle başlamış ve yeni toprakları yurt edinerek gelişmiştir. ilk anayurt olan Orta Asya hiç bir zaman terkedilmemiştir.

Türk halkları ilk anayurt olan Orta Asya'dan itibaren dünya coğrafyası üzerinde geniş alana yayılmış ve bugün yedi Türk cumhuriyetinde, pek çok özerk toplulukda ve çeşitli devletlerin idaresinde azınlık halinde yaşamaktadır.

Türk kültürü de tarih ve coğrafyadaki çok boyutluluğa paralel olarak çeşitlenmiş farklı seviye ve birikimlerle zenginleşerek ve farklılaşarak ancak ilk kaynaktan gelen ortaklıklarını sürdürerek günümüze ulaşmıştır. Bu sebeble Türk destanları da tarihî ve coğrafî çok boyutluluğun getirdiği dil ve kültür dairelerine paralel olarak çeşitlenmiştir.

Bu kitapta; Dünyaya medeniyeti yaydığına inanan, yazıyı bulduğuna, tarihi başlattığına, olamaz denileni yapan, öldü derken dirilen, bayrağı için kan olan  Türk’ün destanlarını okuyacaksınız.

Oğuzların en kıymetlisi, Kayı hanın kabilesi idi. Bunun torunlarından Süleyman Şah, Cengiz zamanında Anadolu tarafına gelip, 1229 senesinde Fırat’ta boğuldu. Dört oğlu kaldı. Bunlardan Ertuğrul Bey, Cengizlerden uzaklaşmak için, kabilesi ile Sivas tarafına geldi. Bir tatar ordusu ile, Selçuk sultanı Alaüddin savaş ediyordu. Selçuklulara yardım etti. Sultan, Ertuğrul Beyin Kayı han kabilesini Ankara civarına yerleştirdi. Sonra, beşyüz kişi ile Söğüt’e yerleşti. 

Ertuğrul Gazi etrafın fethi ve İslamiyet’in yayılması için bütün gayreti ile çalıştı. Çok cömertti, fakirlere, düşkünlere daima yardım ederdi. Yarım asır adaletle idare ettiği bölgede Hıristiyanlara da İslamiyet’i sevdirdi. 1281 yılında Söğüt’te vefat ederek oraya defnedildi. Vefatından sonra, küçük oğlu Osman Gazi, babası yerine emir seçildi. 

Osmanlı devleti Osman Gazi tarafından 1299 da Söğüt kasabasında kuruldu. Devletin dini, (İslamiyet) idi. Kanunlar ve bütün sosyal işler ve fertlerin güzel ahlakları, hep İslam dininden hasıl oluyordu. Müslümanlar ile beraber başka dinden olanlar da, ibadetlerini, ticaretlerini serbest yapıyorlar, rahat yaşıyorlardı. İnsan haklarına, adalete tam kavuştukları için, çoğu Müslüman oluyordu. 

Osmanlı sultanları 1517 den itibaren bütün Müslümanların halifeleri oldular. Her işlerinde İslamiyet'e uydular. Altıyüzyirmiüç sene İslamiyet'e hizmet ettiler. Ehl-i sünnet olup, Hanefi mezhebinde idiler. İslamiyet'i yaymak ve Müslümanları korumak için kâfirlerle cihad yaptılar. İslamiyet'i bozmak, Müslüman- ları bölmek için saldıran mezhepsizleri terbiye etmek için çok uğraştılar. Alusi, (Galiyye)nin doksanbeşinci sayfasında diyor ki, (Yeryüzünü salih kullarıma miras bırakırım) âyet-i kerimesinin Osmanlı sultanlarını övdüğünü, Abdülgani Nablüsi bildirmektedir. (Burhan) kitabı da bunu yazmaktadır. 

Türk edebiyatının pek değerli isimlerinden biri olan, edebiyat tarihi konusunda fikirleri üzerine kitaplar yazılan değerli Türklük bilimci Fuat Köprülü, Dede Korkut destanları için şöyle demiştir: “Bütün Türk edebiyatını terazinin bir kefesine, Dede Korkut destanları’nı ise terazinin diğer kefesine koysanız, yine de Dede Korkut hikayeleri ağır basar.“

Türk edebiyatı için paha biçilmez önemi bulunan, her Türk’ün okuyup öğütler alması gereken bilgi ve deneyim dolu destanlarımız; Türklerin eski yaşam ve inanç yapısını göstermesi açısından oldukça önem taşımaktadır. 12. yüzyılda Azerbaycan coğrafyasında yaşadığı düşünülen Dede Korkut‘un, öğüt dolu hikayeleri yaşamımıza yön verecek kadar niteliklidir.

İlk başta Türk destanları arasında büyük öneme sahip Dede Korkut Kitabı'na kısaca bir göz atalım...

On iki destansı hikâye ve bir önsözden oluşan kitap İçerdiği hikayeler tarih boyunca dilden dile, anlatıcıdan anlatıcıya aktarılan birer sözlü gelenek ürünü fakat kulaktan kulağa aktarıldığından dolayı gerçek hâlinin dışına çıkmış olduğu söylenmekte.

15. yüzyılın ikinci yarısında yazıya geçirildiği tahmin edilen kitabın Oğuzların yaşam biçimlerinden, ekonomisine, inançlarından, giyinişlerine, beslenmelerinden içinde yaşadıkları doğaya kadar pek çok konuda bilgi sağlayan bir kaynak. Bu yüzden tarihimizde önemi büyük.

Günümüze ulaşan iki el yazması nüshadan birisi Dresden Kütüphanesi’nde, birisi Vatikan Kütüphanesi’ndedir.

Rahmetli Başbuğ Alparslan Türkeş'in düşüncelerinden oluşan bu eser, aradan yıllar geçmesine rağmen sanki bugün söylenilmiş, bugün yazılmış gibi tazeliğini, güncelliğini korumakta, yol göstericiliğine devam etmektedir. Bu canlılığını daha uzun yıllar koruyacağından emin olduğumu  da söyleyebilirim.

Bu kitaptan her kesimin, her yaşta kişilerin alacağı, çıkaracağı büyük dersler vardır. Unutulmamalıdır ki Dokuz Işık daha uygulama zemini bulamamış bir medeniyet projesidir, bir insanlık projesidir… Dahası çağlar açacak bir devlet anayasasıdır…

Dün 9 ışığı anlayamamış, kavrayamamış yada akılları onu anlamaya kavramaya yetmemiş olabilir!

Yönetici ve idarecilerimiz 9 ışığı akıl danışmanı olarak kendilerine seçmelidir… Bunda çekinecek, utanılacak bir durum yoktur…

Rahmetle ve minnetle andığımız, Türklük aleminin eşsiz ve Bilge Lideri, Son Başbuğ'u, merhum Alparslan TÜRKEŞ'in, gençlerle yaptığı söyleşilerden derlenmiş, "Türk'ün kurtuluş reçetesi" DOKUZ IŞIK kitabının "ilk" şeklini, sizlerle paylaşmaktan şeref duyuyorum.

Kitabın basım tarihi 1967. Başbuğ Alparslan TÜRKEŞ’in, daha sonra adı MHP olarak değişecek olan CKMP Genel Başkanı olduğu yıllar…

Yanı Ateşle barutun yanyana olduğu, Kurdun Kuşa yem edilmek istendiği yıllar…

İşte bu yıllarda Alparslan Türkeş bu günleri de görerek 9 ışıkla vatan, millet, bayrak mücadelesine başlamış…

BAŞBUĞ’un,“9 IŞIK” ideolojisi nesilden nesile okunması gereken baş ucu eserlerinden…

Bu nedenle diyorum ki Kuran rehberiniz, 9 ışık mücadeleniz olsun…Günümüz zalimlerine karşın….

Başbuğ Alparslan Türkeş'i rahmetlerle anıyor, okuyucuları eserle baş başa bırakıyoruz.

Yüce Allah’a gökteki yıldızlar, çöllerdeki kumlar, havadaki zerrecikler,yeryüzüne inen su damlaları, ağaç yaprakları sayısınca hamd ve senalar olsun. Büyüklük, yücelik, ululuk, teklik ona mahsustur. Onun birliğinin delilleri güneş kadar parlak ve açıktır. Sıfatlarıda kesin deliller ile bellidir.Onun ululuğunun üst derecesini hiçbir yaratık bilemez. Hiç kimse onu tamanlamıyla anlayamaz Kavrayamaz.Akıl yolu ile ululuğunun derecesini anlamak imkansızdır. En akıllı insan bile, celal nurunun başlangıcında hayrete düşer ve anlama kabiliyeti orada son bulur. Onun yolunda ilerleyenler ve ona yaklaşmak için çaba gösterenler mesafe katettikçe onu hakkı ile tanımaktan aciz olduklarını buyruklarına uymaktan kusurlu bulunduklarını idrak ederler. Bu velilik makamının en üst derecesidir.
Ham ve senada eksikliklerini itiraf etmekde peygamberlerin vardığı makamın en üst derecesidir. Ancak onu tanımaktan acze düşüp, tamamen tanımamaz- lıktan gelmek, derin bir sapıklıktır. Onu tam anlamıyla tanımak için benzetme yapmak veya örneklerle açıklamalar yapmaya çalışmak da faydasızdır. Kullara yaraşan şey “Ben insanları ve cinleri ancak bana ibadet etsinler diye yarattım.” ilahi düsturu unutmamak ve bunun ışığı altında O’na tapmayı elden bırakmamaktır. Yaratılanın vazifesi, yaratıcısının akıllara durgunluk veren işlerini ve sıfatlarının büyüklüğünü bir an olsun aklından çıkarmamak ve ona ibadetten geri kalmamaktır.
Böylece âlemde bulunan her şeyin, O’nun nurunun bir parıltısı olduğunu anlar ve kendisini “Her şey Allah’ındır. O’ndan başka bir şey yoktur” fikri kaplar. Milyo nlarca salat v e selam, insanların önderi, peygamberlerin sonuncusu, ilahi sırların kendisine gösterildiği seçkin insan Muhammed Mustafa (S.A.V.) ya ve her biri ümmetinin yol göstericisi ve şeriatın bildiricisi olan ashabına olsun.
 Gün gelir, vatan toprağı tehlike içerisinde kalırsa, onu korumak uğrunda canım feda olsun. Vatan Aşkım beni kendime getirecektir.

Ogün, rengini kanımdan alan Albayrağın altında toplanacağız. Tanrım beni Türk yarattığı ve içimize Müslümanlık denen Hak dinini attığı ve ruhumuzu İbrahim’in, İsmail’in, ishak’ın, Zekeriya, Yahya, Davut, Harun, Musa, Yusuf, Yakup, İsa(Mesih) ve Muhammed’in dininden bir nur, kendi nefsinden bir Ruh kattığı için Allah’a şükürler olsun.

Muhammed, Huneyn’de, Uhut’ta, Hendek’te ne yaptı ise vatanımın bütün fertleri, aynı aşkla Malazgirt, Mohaç, Çaldıran, Kosova, Niğbolu, Kocatepe, Tınaztepe, Dumlupınar, Sakarya ve Çanakkale’de aynı iman aynı ruh ve aynı vatan aşkı ile savaştı.

Bir gün, vatanın bana ihtiyacı olursa, bu can vatanıma feda olsun. Hiç çekinmeden ve asla korku duymadan, tereddüt göstermeden, vatan, millet, bayrak, Kur’an, ve Tanrı önünde and içerim ki vücudumun bütün azaları ve bütün vücudum vatana kurbandır.

Türk milleti; ordu millet, bu bayrağın altında toplanın. Ne mutlu ki mensubu olmaktan şeref ve gurur duyduğumuz bir edebiyatımız, tarihimiz, coğrafyamız ve övünülecek bir geçmişimizle, yiğitlerin harman olduğu bir memleketteyiz. Ne mutlu ki serdengeçti kahramanlarımız ve bunların altın başaklar gibi boy verdiği bir ülke toprağımız var. İftihar ederiz...

Bu asil ve necip milletin bir geleneğidir ki evlenecek kızlar, kocalarına; askere giden delikanlılar, vatana; kesilecek koçlar Allah’a kurban olsun diye, kınalanır, süslenirler. İşte bu kınalanıp, süslenen yavrular, hiçbir tereddüt ve korku duymadan canını feda etmeye ahdederler. Ben de aynı toprağın hamuru, aynı nehrin suyu, aynı yağmur ve karın taneleri ve aynı geleneğin sahibi bu ülkenin evladıyım. Bu ülkenin ebedî geleceği için kurban olmaya hazırım. Ne mutlu bu ülkü ile yaşayan vatan sevdalılarına.Atam Bumin ve İstemi Kağanlar, milleti ve devleti akılları ve bilgeliklerinden süzülüp gelen hikmetle yönetmişler. Bilge Kağan ve Kültiğin Kağanlar ve Vezirleri Tonyukuk da aynı akıl ve bilgelikleriyle ülkeyi bir ve bütün hale getirmişler. Getirerek ülke topraklarında aç milleti tok, bakımsız milleti bakımlı, çıplak milleti giyimli hale sokmuşlar. Başlıya baş eğdirmiş, dizliye diz çöktürmüşler.

“ Ölecek milleti dirilttim. Giyimsiz milleti giyimli, yoksul milleti zengin kıldım. Az milleti çok ettim. Başka kağanlı başka ülkeliden üstün kıldım. 

 Türk Ne Demektir

Türk ve Türklük ne demektir-Türklük Hakkında Gerçekler; Güneyde Himalaya dağları, kuzeyde Kuzey Buz Denizi, doğuda Kore Denizi, batıda Balkanlar’a kadar uzanan coğrafya ile Asya ve Avrupa kıtalarının yani Avrasya olarak adlandırdığımız karanın milyonlarca kilometre karelik topraklarında, son buzul çağının sona erdiği 12 bin yıl zaman derinliğinde yaşamış insanlar, meydana getirdikleri yazılı eserlerde kendilerini Türk olarak adlandırmışlar ve ortak dil olarak da Türkçe’yi kullanmışlardır.

Bu insanlar neden kendilerine Türk demişlerdir? 

Türk kelimesi ne anlama gelmektedir? 

Bunu, eski Türkçe yazıt olan ve edebi bir dille yazılan Türkistan’daki Orhun Abidelerinden öğreniyoruz.  

Orhun Yazıtlarında şu ifade yer almaktadır; “Türk Oğuz Beyleri, Kavmi, işitin..yukarıda gök basmasa (çökmedikce), aşağıda yer delinmese (delinmedikce) Türk Milleti ülkeni, töreni kim bozar”

Bu yazıtta Türk, yaratana inanan anlamında kullanılmıştır. Fin Uygur Derneği Coğrafya Cemiyetinin 1890 yılında yayınladığı, Orhun yazıtlarının ilk çözümünü kapsayan, tahrif edilmemiş, aslına en uygun olan “Fin Atlası” kitabında birinci taş, doğu yüzü 38. Satırda “Ökük Türök” yani “Rabbani Türük“,“Tanrı Türü” denilmektedir. 

Türklerin Orhun Yazıtlarından önceki binlerce yıllık tarihinde, Asya’nın milyonlarca kilometre kare topraklarına yayılmış yaşarlarken kendilerine verdikleri ad; “töreye uyan” “yaratanını bilir”, “Rabbani Türk”, “Tanrısını tanır”, “Yaratanına bağlı” anlamlarında “Ökük Türök” dür. 

“Ökük Türök ” deki “Ök” (tanrı, yaratan) Türkçe deki ses uyumundan dolayı “ük” olmuş ve kelime böylece “türük” olarak okunmuş, günümüze de Türk olarak gelmiştir. “Ök” ekinin günümüzdeki kullanımına “Öksüz ve Ökkeş“ kelimelerinde rastlayabiliriz. Yaratan anlamında kullanılan “Ök” eki ile Öksüz, yaratanını yitirmiş, yetim anlamında, Ökkeş ise yaratanına bağlı anlamında kullanılmaktadır.

74 bin yıl önce başlayan ve bugün Almanya’nın Berlin şehrine kadar uzanan buzul döneminin 12 bin yıl önce sona ermesiyle, dünya ısısı 4-5 C° artmaya başlamıştır. 

Artan ısıya bağlı olarak buzulların erimesi ve şiddetli yağmurlar nedeniyle deniz ve göllerdeki su seviyesi 125 metre kadar yükselmiş, dünya iklim ve coğrafyasında büyük değişiklikler olmuştur. Bu değişikliklere Anadolu topraklarından bir örnek verecek olursak; şu anki Tuz gölü, o tarihlerde Konya-Ereğli Havzasını kaplayan büyük bir göldür ve Çatalhöyük de bu gölün kıyısında kurulmuştur. Anadolu’dan çok daha büyük yüzölçüme sahip olan Asya topraklarında da bu iklim değişikliği neticesinde çok sayıda su havzaları; akarsular, göller, ve iç denizler meydana gelmiştir.

Coğrafi koşulların içinde barındırdığı medeniyetler üzerindeki büyük etkisi vardır. Özellikle yaşamsal değeri olan suyun, uygun yaşam koşullarının sağlanmasında çok önemli bir faktör olduğu için de uygarlıkların var olması ve büyümesi bu su havzalarının bol olduğu yerlerde olmuştur. Türklerin ana vatanı olan Orta Asya toprakları için de durum böyledir ve Orta Asya topraklarında yaşayan Türkler suyun bol olduğu bu topraklarda yerleşerek, tarım yapmışlar, hayvanları ehlileştirmişler, yeraltı madenlerini bularak işlemesini öğrenmişler ve kültürel gelişmelerinin sonucundada yazıyı bulmuşlardır. 

Çok uzun sürece dayanan yazının bulunması ve kullanılması, bilgi ve belgelerin gelecek nesillere aktarılmasını mümkün kılmıştır. Bilim adamlarının Asya ve Avrupa topraklarında milyon yaşında kafatasları bulmuş olmaları insanlık tarihini milyonlarca yıl öteye götürmesine karşın, tarih yazının bulunması ile başlamıştır. 

Medeniyet, modernleşme, yaşam tarzındaki değişiklikler, yazının bulunması ve evrimleşmesi ile gerçekleşmiştir. Dünyada yazıyı ilk kullanan Türkler olduğu için de tarih, Türk’lerin yazıyı kullanması ile başlamıştır.

Asya kıtasının ortasında Baykal ve Balkaş, Issık göllerini, Ala Tau (Tanrı dağlarını) ve en eski yerleşim bölgesi olan Yedi Su’yu da içine alıp kucaklayan ve Hazar Denizine kadar uzanan bugünkü Altay, Tuva, Kazakistan ve Kırgızistan toprakları, ilk yazının ortaya çıktığı yerlerdir. Mağara resimleri ve Sıntaşlar’dan (anlam ifade eden heykelcik) sonra piktogramlar (resim vasıtası ile düşünceyi belirten yazı) 20.000 yıl önce, petroglifler (Kaya resimlerinin değişmiş ve yazılardaki sembol şekillere dönüşmüş biçimi) 15.000 yıl önce, tamgalar (ilk harf sembolleri) 10.000 yıl önce, harfler ve sonunda alfabeye geçişin dünyada ilk örneklerinin olduğu yer Türkistan topraklardır.

Erken Türk yazıtlarını okumadan o zamanki yaşam ve medeniyet hakkında fikir yürütmek mümkün değildir. Bu sebeple de bu eserlerin ve yazıların Türklere ait olduğunu, Erken Türk tarihi konusunda yaptığı araştırmalardan tanıdığımız Sn. Kâzım MİRŞAN tarafından bu yazıların okunması ile anlıyoruz.

Türk’ler ilk defa Anadolu’ya ne zaman girmişlerdir.

Türklerin Anadolu’ya ilk defa 1071 de Malazgirt zaferi ile girdiğini iddia etmek doğru değildir! 

Türklerin Orta Asya’dan başlayıp Avrupa içlerine kadar uzanan izlerine rastlanmasından anlaşılacağı üzere Anadolu topraklarının 7000 yıllık sahibi Türk’lerdir ve en köklü medeniyete sahip olan Türkler Orta Asya’dan Avrupa ve Anadolu’ ya, bir kısmı yine Avrupa’dan tekrar Anadolu’ya gelmişlerdir. 

Bunu İsveç, Norveç, Danimarka, Almanya, İsviçre, Romanya, Fransa gibi coğrafyalarda, bırakmış oldukları birçok tarihi eserlerde yer alan yazıların okunmasından biliyoruz. 

Milattan önce Anadolu’da yaşamış ve çok gelişmiş kültürleri ile çevrelerindeki insanlara medeniyet aşılamış bir topluluk olan ve bugün “Frigler” olarak adlandırılanlar, Erken Türklerdir.Bunların AFYON-ESKİŞEHİR-ANKARA-UŞAK çevresinde bıraktıkları eserler hala ayaktadır. Frig’lerin günümüze kadar kalan en büyük eserlerinden biri Eskişehir ili Han Kazası Yazılıkaya Köyündeki “Yazılıkaya” anıtıdır. Etrüskçeye benzeyen Erken Türkçe ile yazılan Yazılıkaya Yazıtı 1965 yılında Etrüsk yazıtlarını okuyup 1970 yılında “Proto-Türkçe Yazıtlar” adlı kitabını yayınlayan Sn. Kazım Mirşan tarafından 1994 yılında okunmuştur. Türkçe okumasının yanı sıra 1998 Yılında “Etrüsklerin Tarihleri, Yazıları ve Dilleri” kitabını yazan Sn. Mirşan, Etrüsklerin dil ve inanç yapılarını da inceleyerek Etrüsklerin Türklüğü konusunu açıkça ortaya koymuştur. Dünyada en eski uygarlığa sahip olan biz Türkler, bunun bilincinde olarak dünyanın neresinde olursa olsun atalarımızın bırakmış oldukları eserlere sahip çıkmak zorundayız!

Büyük Ortadoğu Projesi aslında Amerikanın küreselleşme sürecinde dünyaya hakim olma hedefi doğrultusunda dünyanın jeopolitik merkezine yönelik bir yeniden yapılanma projesidir. 

İsrail merkezli olarak ele alınıp değerlendirilirse o zaman Büyük Ortadoğu Projesi'nin büyük İsrail projesi ile aynı anlamda ortaya çıktığı görülmektedir. Yani İsrail'le Amerika'nın birbiriyle kesişen çıkarları doğrultusunda Büyük Ortadoğu Projesi gündeme gelmiştir.Bu kitapda Büyük Ortadoğu Projesi’nin geçmişinde ve geleceğinde neler yaşandığını anlatmaya çalışacağım. 

BOP projesi aslına bakılırsa yeni bir proje değil.İsrail devletinin kutsal topraklarını ele geçirme işlemi ne zaman başladı ise BOP projesi işte o zaman başlamıştır.  

İlk olarak dünya iki kutuplu hale getirilecek ve Türkiye işbirlikçi iktidarları sayesinde ABD’nin her dediğini yapacaktı.Ortadoğu’da ve Türkiye’de iktidarları, KOMÜNİZM korkusu sarmıştı. 

ABD, Türkiye’yi Komünizmden korumak için bol bol para yardımı yapacak ve bu ülkelerin ekonomisini kendine bağımlı hale getirecekti. Bu dönemde ABD’nin besleyip büyüttüğü Arap devletlerinin iktidarları artık sadece ABD’ye secde edeceklerdi.Fakat bazı sorunlar vardı. Arap devletlerinden bazıları ABD’nin planlarına ters düşüyordu. 

ABD, bu devletlere girebilmek için İslami Terör diye bir safsata uydurarak, soğuk savaş döneminde beslediği sözde İslami Terör örgütlerini kendine düşman ilan edecekti.Bu sayede bu devletlere savaş açacak ve gerek petrol yataklarını, gerek boru hattı yollarını ele geçirecekti. Son olarak ikiz kuleleri bombalayarak, sözde İslami terör denilen sahte canavarı doruk noktasına ulaştıracaktı. 

İkiz kuleler olayından sonra tüm Ortadoğu artık ABD’ye ses çıkaramayacak hale gelmişti.İşte tam bu noktada BUSH döneminin BOP projesi bitti ve OBAMA döneminin yeni BOP projesi başladı.Artık ABD kendini temize çıkarabilmek ve Ortadoğu’daki halkı daha fazla alevlendirmemek için stratejik ülkelere yumuşak iniş yapacaktı.Arap devletlerinin baskıcı rejimleri indirilerek daha modern,çağdaş ve yenilikçi rejimler getirilecek, tüm bu devletlerinin başına ise sürü başı olarak Türkiye verilecekti.Artık Ortadoğu’da radikal İslam bitecek ve ABD güdümlü Ilımlı İslam hüküm sürecekti. Peygamberimiz HZ. Muhammed’in seneler önce söylediği “YEŞİL KUBBENİN ALTINDAKİ HAİNLER” büyük bir hızla türeyecekti.

Artık yaşayacağımız son bir aşama kaldı.SEVR anlaşmasında kararlaştırılan parça parça edilmiş bir ORTADOĞU…

BÖL-PARÇALA-YUT gibi demode bir taktik ile Ortadoğu son dönemlerini yaşıyor.

BÜYÜK ORTADOĞU PROJESİ (BOP)

Genişletilmiş Ortadoğu İnisiyatifi (Büyük Ortadoğu Projesi-BOP), ABD 43. Başkanı Bush hükümeti tarafından 2004 yılında Büyük Ortadoğu adıyla duyurulmuştu (1)

İslam Coğrafyasını hedef alan BOP; Demokrasi, insan hakları vb örtülü söylemlerinin kandırmacası ile Arap Baharı, Ilımlı İslam dayatmaları adı altında Mezhep ayrımcılığı mikro milliyetçilik eylemleri ile anılan coğrafyadaki Ülkeleri ve toplumları istediği gibi yönetmek/yönettirmek ve kontrol altına alma amacını taşımaktadır 

BOP kapsamında yer alan ve Hüsnü Mübarek dönemini bitiren Mısır, yeni dönemde şeriat dönemine mi geçiyor endişeleri ve tartışmaları içerisinde hiç durulmadı ve huzur bulmadı.

Mısır, doğasında kaos ve karışıklık olan BOP un Arap Baharı dayatması altındaydı ve bu yüzden karışıktı, Baharı yaşamak aldatmacasında Arap sonbaharına doğru sürüklendi.  

Olayların sürekli devam ettiği, muhaliflerlerin hemen her gün Mursi karşıtı gösteriler yaptığı Mısır’da bunca sıkıntı yetmiyormuş gibi birde Yeni Anayası krizi ortaya çıktı.Şeriat getireceği değerlendirmeleri yapılan Yeni Mısır Anayasasına tepkiler bir anda çığ gibi büyüdü ve Mısır'ın dört bir yanında gösteri ve karışıklıkların daha da artmasına neden oldu.

Mısır da karışıklıklar devam etmesine karşın, Devlet Başkanı Mursi nin

-Yargıyı, Muhalefeti, Kamuoyunu, Basını dikkate almak yerine  yangına körükle gitmesi.

-Tahrir’in sayesinde ve Halkın oylarıyla iktidara gelmesine rağmen,  diktatörlük yolunda hayli mesafe kat etmesi ve hatta beni Allah görevlendirdi diyecek kadar ileriye gitmesi.(2)

-Tek adamlık için Kararnameler çıkarması ve bu konuda geri adım atmaması

-Mısırın en Yüksek Yargı Organı’nın kararnameleri geri çekmesi konusunda defalarca uyarılarda bulunmasına rağmen geri adım atmayarak kendi bildiğini okumasi.(3) vb nedenler olayların tırmanmasına neden olmuştur.

En son bardağı taşıran damla ise  Yeni Anayasa oldu. Mursi'yi olağanüstü yetkilerle tek adam yapmayı amaçlayan Yeni Anayasa karşı çıkılmasına rağmen bazı değişiklikler ile kabul edilmesi muhalefet eylemlerinin geri dönülmez noktalara taşıdı.

İşte her gün gösterilerin olduğu ve kendi bildiğini yapan Mursi nin idaresindeki Mısır'da, 3 Temmuz 2013 gecesi  Mısır Silahlı Kuvvetleri yönetime el koydu.

Elbette Demokratik olmayan uygulamalar  gerçek demokrasiler de istenmeyen hoş karşılanmayan durumlardır.

Ancak; BOP=Arap Baharı=Ilımlı İslamın kıskacındaki ve tek adam Mursi nin yönetimindeki Mısır’da Demokrasinin işleyişi ve uygulanışı da ayrı bir tartışma konusudur.

Bazıları darbe dedi, bazıları ise devrim dedi, bazıları ise Demokrasi zarar gördü tezini savundu, bir kesim ise Milli İrade den dem vurdu.

Adı her ne ise Mısır'da gerçek olan Arap Baharı olmadığı tam tersi Arap Sonbaharı olduğu gerçekleridir.

Gelinen noktada Mısır'daki bu gelişmelerden ABD dahil birçok Ülkenin önceden haberi olduğu anlaşıldı. 

Perşembenin gelişi çarşambadan belli olur boşuna dememişler,

ABD Dışişleri Bakanı Kerry 26-30 Haziran tarihlerinde İsrail ve Filistinli liderlerle dört gün süren yoğun mekik diplomasisinde bulunmuştu.(4)

Bu temaslarda, basına yansımayan konularda gündeme getirilmiş ve bu kapsamda Mısır da ele alınmıştır sanırım.

Bu durumda RTE nin, 3 Temmuz günü yaklaşık bir Haftalık tatilinden döndüğünün gecesi ise Mısırda Askerler yönetime el koymustur. RTE nin Gazze ziyaretini askıya alması tesadüf  olamaz.(5)

Ne tesadüf değil mi  Hani 5 Temmuz da Gazze ye gidecekti. Muhtemeldir ki 

Başbakanın da bir şeylerden haberi vardı. 

Mısır daki durum BOP için bir senaryo ve oyuncu değişikliği çağrıştırıyor. Çünkü son gelişmelere baktığımızda ABD  BOP kapsamında her şeyi birinci elden-Kerry ve ekibi ile yürütüyor. Bu durumla bağlantılı TR-S.Arabistan-Katar BOP işbirliği Mısır'daki olaylar nedeniyle büyük olasılıkla sona erdi. Haliyle bu gelişmelerden BOP da etkilenmiş oldu.Mevcut gelişmeler, ABD’nin BOP Projesini revize etmek zorunda olduğunu göstermektedir. Bu nedenle; ABD, BOP kapsamında  yeni oyuncu ve aktörlere ihtiyacı olduğu izlenimlerini vermektedir ve yeni senaryolar ve yeni aktörlerin gelecekte sahnede olacağını değerlendiriyorum. 

Sonuç olarak; Suriye ve İran operasyonları sekteye uğramıştır. Kısaca; Arap Baharı, Arap Sonbaharına dönüsmüştür. Bu kapsamda;

-Suriye de santranç kilitlendi oyuncular ve yardımcı oyuncular görevlerini ifa edemedi ve vezirler de kullanılmak istenmiyor. Suriye krizi için uluslar arası bir çözüm olabilir.

-Öte yandan; BOP un Suriye ve Türkiye senaryosu tamamlanamadığından BOP-İran ise şimdilik buzdolabına kondu.

-İran ne zaman buzdolabından çıkarılır bilemem ama net olan gerçek; Suriye ve Türkiye deki gelişmelere paralel olarak  ABD ve müttefikleri tarafından İran’a uygulanan ambargoya devam edilecektir.

-Türkiye de yeni senaryolara hazır olmalı, Çünkü Barış Süreci denen Bölünme Süreci Yeni Anayasa ve Suriye deki gelişmeler nedeniyle kısmen tıkanmış durumdadır. (6)

-Ayrıca; Balyoz ve Ergenekon davaları, uzun tutukluluklar,basına sansür, kamuoyunun ve muhalefetin önemsenmemesi, baskı, ötekileştirme ve en son bunlara tepki olarak Gezide başlayan ve Türkiye’ye yayılan eylemler ve bu sorunların karşısında adım atmayan bir İktidar.  

BOP da bunlar yaşanırken birde BOP un baş aktörü ABD'ye bakalım;

ABD, 68 yıl sonra dış ticarette liderliği Çin'e bıraktı. Üstelik; ABD dış ticaret açığı verirken, Çin'in fazlası var. 

Dünyada gücünü kaybetmeye başlayan ABD.nin dış ticarette liderliği Çin'e bırakmak zorunda kalması BOP'da revize yapmasını zorlayabilir.

Bu tespitin  önemli nedenleri var;(7)

-BOP nedeniyle İslam Dünyasını karşısına alma riski,

-BOP harcamalarının bütçesini zorlaması.

-BOP da yolunda gitmeyen durumlar

-Rusya, Çin Avrupa ve 3 Dünya Ülkeleri ve onların tepki ve çekinceleri vb

Eğer ABD, BOP projesine devam ederse, BOP'dan kaynaklanan sorunlar ona büyük bedeller ödetebilir.

Bundan dolayı ABD dış politikasını kökten değiştirebilir veya değiştirmek zorunda kalabilir.

©2019 GoogleSite Terms of ServicePrivacyDevelopersArtistsAbout Google|Location: United StatesLanguage: English (United States)
By purchasing this item, you are transacting with Google Payments and agreeing to the Google Payments Terms of Service and Privacy Notice.