Noticed — a daily ritual

abcApps

Αγορές εντός εφαρμογής

Περιγραφή εφαρμογής

Υπάρχει ένα μονοπάτι πίσω σου.

Κάθε μέρα που έχεις ζήσει είναι ένα βήμα κατά μήκος του. Τα θορυβώδη, τα άδεια, αυτά για τα οποία μόλις ήσουν παρών — το μονοπάτι δεν τα ταξινομεί. Απλώς συνεχίζει.

Απόψε σου κάνει μια ερώτηση.

Απάντησε σε μια πρόταση. Αυτό είναι όλο.

Κάτι φυτρώνει εκεί που απάντησες. Ένα δέντρο. Ένα μικρό λουλούδι. Ίχνη που οδηγούν στο γρασίδι. Αύριο το μονοπάτι προχωρά λίγο πιο πέρα, και αυτό που κράτησες μένει εκεί που το άφησες.

Η ερώτηση δεν είναι πάντα η ίδια. Κάποιες νύχτες ρωτάει τι πρόσεξες. Κάποιες νύχτες με τι χαιρόσουν, ή με τι ήθελες να μείνεις μέσα σου για λίγο ακόμα, ή με τι θα κρατούσες αν μπορούσες να κρατήσεις μόνο ένα πράγμα.

Επέστρεψε σε ένα μήνα. Κάνε κύλιση πίσω στο μονοπάτι μέχρι να βρεις κάτι που δεν θυμάσαι να έχεις βάλει εκεί. Άγγιξέ το.

Η μέρα επιστρέφει.

Εδώ είναι το μέρος για το οποίο αξίζει να μείνεις. Η παρατήρηση γίνεται ευκολότερη.

Τρία πράγματα την κρατούν.

*Προσοχή*, πρώτα. Το να βρίσκεσαι εκεί που είσαι για ένα λεπτό, επίτηδες — αυτό είναι το κομμάτι της ενσυνειδητότητας, και είναι χτισμένο για το κενό που ήδη έχεις και όχι για τα σαράντα πέντε λεπτά που δεν έχεις. Συνέχισε έτσι και θα αρχίσεις να αντιλαμβάνεσαι τα πράγματα νωρίτερα, όσο απομένει ακόμα μέρα για να είσαι μέσα σου.

Έπειτα *εκτίμηση*. Το να παρατηρείς τι ήταν καλό χωρίς να προσποιείσαι ότι η μέρα ήταν — η ευγνωμοσύνη που λειτουργεί μόνο τις καλές μέρες δεν χρησιμεύει στις άλλες, γι' αυτό και ποτέ δεν σου ζητούν τρία πράγματα για τα οποία είσαι ευγνώμων.

Και *γνωρίζοντας τον εαυτό σου*, στο οποίο μετατρέπεται σιωπηλά ένας μήνας απαντήσεων μιας πρότασης. Αυτό είναι το πρώτο πράγμα που περνάει σε μια περίοδο που σε εξαντλεί, είτε αυτό που σε εξαντλεί είναι η δουλειά είτε ένα σπίτι γεμάτο ανθρώπους που σε χρειάζονται: σταματάς να μπορείς να καταλάβεις. Ένα αρχείο που δεν αντιλέγει αξίζει περισσότερο τότε από ό,τι ακούγεται τώρα.

Ενσυνειδητότητα, ευγνωμοσύνη, αυτογνωσία. Οι λέξεις έχουν φθαρεί. Οι πρακτικές όχι.

Οι μέρες που δεν λες τίποτα είναι ακόμα μέρες. Το μονοπάτι μεγαλώνει ούτως ή άλλως. Δεν υπάρχει τίποτα εδώ που μπορείς να σπάσεις όντας μακριά, και τίποτα που πεθαίνει όσο εσύ λείπεις, και όταν επιστρέφεις κανείς δεν το αναφέρει.

Αν μια μέρα είναι πολύ θορυβώδης για να περιγραφεί με λόγια, κάθισε για λίγο. Σύντομες πρακτικές ενσυνειδητότητας - ένας χώρος αναπνοής, γείωση μέσω των αισθήσεων, μια σάρωση σώματος - λίγα λεπτά η καθεμία, καθοδηγούμενες μία γραμμή τη φορά, χωρίς τίποτα να γράψεις.

Τι νέο υπάρχει

Hello world! Did you Notice it?