Noticed — a daily ritual

abcApps

अ‍ॅपमधील खरेदी

या अ‍ॅपविषयी

तुमच्या मागे एक वाट आहे.

तुम्ही जगलेला प्रत्येक दिवस म्हणजे त्या वाटेवरचं एक पाऊल आहे. गजबजलेले दिवस, रिकामे दिवस, ज्या दिवशी तुमचं अस्तित्वच नव्हतं — ती वाट त्यांची विभागणी करत नाही. ती फक्त पुढे जात राहते.

आज रात्री ती तुम्हाला एक प्रश्न विचारते.

एका वाक्यात उत्तर द्या. बस, एवढंच.

तुम्ही जिथे उत्तर दिलं, तिथे काहीतरी उगवतं. एक झाड. एक छोटंसं फूल. गवतात रुतलेली पावलांची ठसे. उद्या ती वाट थोडी पुढे जाते, आणि तुम्ही ठेवलेली वस्तू जिथे ठेवली होती तिथेच राहते.

प्रश्न नेहमी तोच नसतो. काही रात्री ती विचारते की तुमच्या लक्षात काय आलं. काही रात्री विचारते की तुम्हाला कशाचा आनंद झाला, किंवा कोणती गोष्ट तुम्हाला क्षणभर अधिक आतमध्ये राहावीशी वाटली, किंवा जर तुम्हाला फक्त एकच गोष्ट ठेवता आली असती तर तुम्ही काय ठेवलं असतं.

एका महिन्याने परत या. वाटेवरून मागे सरका, जोपर्यंत तुम्हाला अशी एखादी वस्तू सापडत नाही जी तुम्ही तिथे ठेवली आहे हे तुम्हाला आठवत नाही. तिला स्पर्श करा.

तो दिवस परत येतो.

हा तो भाग आहे ज्यासाठी थांबणं महत्त्वाचं आहे. गोष्टी लक्षात घेणं सोपं होतं.

तीन गोष्टी तिला आधार देतात.

सर्वप्रथम, *लक्ष*. तुम्ही जिथे आहात तिथे एक मिनिटासाठी, जाणीवपूर्वक असणे — हा सजगतेचा भाग आहे, आणि हे तुमच्याकडे नसलेल्या पंचेचाळीस मिनिटांसाठी नव्हे, तर तुमच्याकडे आधीपासून असलेल्या मोकळ्या वेळेसाठी तयार केले आहे. हे चालू ठेवा, आणि दिवसाचा बराचसा वेळ शिल्लक असतानाच, तुम्ही गोष्टी लवकर ओळखू लागाल.

मग *कौतुक*. दिवस चांगला होता असे भासवण्याऐवजी, काय चांगले होते ते लक्षात घेणे — जी कृतज्ञता फक्त चांगल्या दिवसांमध्येच उपयोगी पडते, ती इतर दिवशी निरुपयोगी ठरते, आणि म्हणूनच तुम्ही कृतज्ञ असलेल्या तीन गोष्टी कोणत्या आहेत, हे तुम्हाला कधीच विचारले जात नाही.

आणि *स्वतःला ओळखणे*, जे महिनाभर एका वाक्यात उत्तरे दिल्यानंतर हळूहळू साध्य होते. तुम्हाला थकवणाऱ्या काळात, मग ते काम असो किंवा तुमची गरज असलेल्या माणसांनी भरलेले घर असो, हीच पहिली गोष्ट नाहीशी होते: तुम्हाला ते ओळखता येणे बंद होते. जे रेकॉर्ड उलट उत्तर देत नाही, त्याचे मूल्य तेव्हा आता वाटते त्यापेक्षा जास्त असते.

सजगता, कृतज्ञता, आत्म-जागरूकता. हे शब्द आता जुने झाले आहेत. पण सराव नाही.

ज्या दिवशी तुम्ही काहीच बोलत नाही, तो दिवसही दिवसच असतो. मार्ग आपोआपच वाढत जातो. दूर गेल्याने तुटण्यासारखं इथे काहीच नाही, आणि तुम्ही नसताना मरून जाण्यासारखंही काही नाही, आणि तुम्ही परत आल्यावर कोणी त्याचा उल्लेखही करत नाही.

जर एखादा दिवस शब्दातीत गजबजलेला असेल, तर त्याऐवजी थोडा वेळ शांत बसा. छोटे सजगतेचे सराव — श्वासासाठी एक क्षण थांबणे, इंद्रियांद्वारे स्वतःला स्थिर करणे, शरीराचे निरीक्षण करणे — हे प्रत्येक काही मिनिटांसाठी, एका वेळी एका ओळीच्या मार्गदर्शनासह, आणि काहीही लिहिण्याची गरज नाही.

नवीन काय आहे

Hello world! Did you Notice it?