Ebooks

ನಮ್ಮ ಪೂರ್ವಿಕರು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹೆಸರಿಡುವುದರಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಶೇಷ ಪದ್ಧತಿಯನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಮೊದಲ ಎರಡು ಮೂರು ಮಕ್ಕಳು ಕಳೆದುಹೋಗಿದ್ದರೆ, ಮೂರನೆದಕ್ಕೋ ನಾಲ್ಕನೆಯದಕ್ಕೋ ಗುಂಡಪ್ಪ, ಕಲ್ಲಪ್ಪ, ತಿಪ್ಪಯ್ಯ, ಹುಚ್ಚಯ್ಯ- ಎಂದು ಹೆಸರು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದರ ಭಾವ ಆ ಮಗುವಾದರೂ ಎಲ್ಲಾದರೂ ಗುಂಡುಕಲ್ಲಿನಂತೆ, ತಿಪ್ಪೆಯ ರಾಶಿಯಂತೆ, ಆಯುಸ್ಸುಂಟಾಗಿ ಬಾಳಿಕೊಳ್ಳಲಿ-ಎಂದು. ಈ ಗ್ರಂಥ ಮೊದಲು ಪ್ರಕಟವಾದಾಗ ಇದ್ದ ಮನೋಭಾವ ಅಂಥಾದ್ದು. ಇದು ಪಂಡಿತರನ್ನೂ ಪ್ರಸಿದ್ಧರನ್ನೂ ಪುಷ್ಟರನ್ನೂ ಉದ್ದೇಶಿಸಿದ್ದಲ್ಲ. ಬಹುಸಾಮಾನ್ಯರಾದವರ ಮನೆಯ ಬೆಳಕಿಗೆ ಇದು ಒಂದು ತೊಟ್ಟಿನಷ್ಟು ಎಣ್ಣೆಯಂತಾದರೆ ನನಗೆ ತೃಪ್ತಿ. ಕಗ್ಗ ಜೀವನದ ಆಳವಾದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಪರಿಶೋಧಿಸುತ್ತದೆ, ನಿರಂತರವಾಗಿ ಬದಲಾಗುವ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಸಮತೋಲಿತ ಜೀವನವನ್ನು ಮುನ್ನಡೆಸಲು ನಮಗೆ ಸಲಹೆ ನೀಡುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಕಗ್ಗದ ಅನೇಕ ಪದ್ಯಗಳ ಸಂದೇಶವು ”ಸಮತ್ವ” ಆಗಿದೆ.
ಈಗ ನಾನು ಮೊದಲು ಹೇಳಬೇಕಾಗಿರುವ ಮಾತು ಕೃತಜ್ಞತೆಯದು. ಈ ಪುಸ್ತಕ ಮೊದಲು ಪ್ರಕಟವಾದದ್ದು ೧೯೫೨ರಲ್ಲಿ. ಆಗತಾನೆ ಇಂಡಿಯದ ಈಗಿನ ರಾಜ್ಯನಿಬಂಧನೆಯ ಗ್ರಂಥ ರಾಷ್ಟ್ರಾಧ್ಯಕ್ಷರಿಂದ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಪರವಾಗಿ ಅಂಗೀಕೃತವಾಗಿತ್ತು. ನಮ್ಮ ಮಹಾಜನ ರಾಷ್ಟ್ರಕ ತತ್ತ್ವಗಳನ್ನೂ ರಾಜ್ಯಸಂಸ್ಥೆಯ ಅಂಗಗಳನ್ನೂ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಕುತೂಹಲವುಳ್ಳವರಾಗಿರಬಹುದೆಂಬ ಆಶೆ-ಉತ್ಸಾಹಗಳಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಬರೆದದ್ದು. ಒಂದು ಮಾತನ್ನು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕೆನಿಸುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ದೇಶಕ್ಕೆ ಪ್ರಜಾರಾಜ್ಯ ಕ್ರಮವನ್ನು ತಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ. ಇದನ್ನು ಆಗಾಗ ಶೋಧಿಸಿ ಕ್ರಮಪಡಿಸುವುದು ಸಾಧ್ಯ. ಆದರೆ, ಜನದಲ್ಲಿ: (೧) ರಾಷ್ಟ್ರಕತತ್ತ್ವ, (೨) ನ್ಯಾಯನಿಷ್ಠೆ, (೩) ನೀತಿದಾರ್ಢ್ಯ, (೪) ಸೌಜನ್ಯ, ಇವು ಇದ್ದಲ್ಲದೆ ಎಂಥ ರಾಜ್ಯವ್ಯವಸ್ಥೆಯೂ ಜನಕ್ಕೆ ಸುವ್ಯವಸ್ಥೆ ಎನಿಸಲಾರದು. ಜನದಲ್ಲಿ ನೀತಿ ಸಂಪತ್ತು ಬೆಳೆದಂತೆ ಅವರ ರಾಜಕೀಯ, ಆರ್ಥಿಕ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಸೌಕರ್ಯಗಳು ಬೆಳೆಯುತ್ತವೆ. ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಸಾಧಕವಾದದ್ದು: (೧) ರಾಷ್ಟ್ರಕಪ್ರಜ್ಞೆ, (೨) ರಾಜಕೀಯವಿವೇಕ. ಈ ಎರಡು ಗುಣಗಳನ್ನು ಪ್ರಚಾರಪಡಿಸಲು ಈ ಸಣ್ಣ ಪ್ರಯತ್ನ ಸಾಧನವಾಗಲಿ. ರಾಷ್ಟ್ರ-ರಾಷ್ಟ್ರಕ ಸಂಬಂಧದ ಭಾವನೆಯೂ ರಾಷ್ಟ್ರಕ ಕರ್ತವ್ಯವೂ ಸರ್ವಸಾಮಾನ್ಯ ಧರ್ಮದ ಒಂದು ಮುಖ್ಯಾಂಶವೆಂಬ ಭಾವನೆಯು ನಮ್ಮ ದೇಶಕ್ಕೆ ಹೊಸತೆಂದು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಇಂಥಾ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಪ್ರಚಾರಪಡಿಸುವುದು ಈ ಗ್ರಂಥದ ಉದ್ದೇಶ.
ಇಂದಿನ ಹೊಸ ರಾಜಕೀಯಕ್ಕೂ ನಮ್ಮ ಹಳೆಯ ದೇಶಕ್ಕೂ ಹೊಂದಿಕೆ ಇನ್ನೂ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಆಗಿಲ್ಲ. ಈಗ ನಮ್ಮ ಜನಕ್ಕೆ ಎಷ್ಟು ಹೇಳಿದ್ದರೂ ಇನ್ನೂ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಹೇಳ ಬೇಕಾದದ್ದೆನ್ನಿಸುವಂಥ ಮಾತು ಒಂದಿದೆ: “ನಿಮ್ಮ ಸರಕಾರವು ನಿಮ್ಮ ವಿಚಕ್ಷಣೆಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಇದೆ. ನಿಮ್ಮ ನೀತಿ ನಿಷ್ಠೆಯೂ ವಿವೇಕವೂ ನಡಸಿದಂತೆ ನಿಮ್ಮ ರಾಜ್ಯ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ನಿಮ್ಮ ಮಂತ್ರಿಗಳನ್ನು ನೋಡುವುದಕ್ಕೆ ಮೊದಲು ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೀವು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಿ.” ಇದರಲ್ಲಡಗಿದೆ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಮೂಲತತ್ತ್ವ: ಪ್ರಜೆಯಂತೆ ರಾಜ್ಯ: ಇದೇ ಈ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿಯ ನಾನಾ ಪ್ರಸಂಗಗಳ ಪಲ್ಲವಿ. ಪ್ರಜಾತಂತ್ರದ ಸ್ವರೂಪಸ್ವಭಾವಗಳನ್ನು ತಾತ್ತ್ವಿಕ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಪ್ರಕೃತ ಲೇಖಕನ ‘ರಾಜ್ಯಶಾಸ್ತ್ರ’ ಗ್ರಂತದಲ್ಲಿ ತಕ್ಕಮಟ್ಟಿಗೆ ವಿವರಿಸಿದ್ದಾಗಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ತತ್ತ್ವವಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ಪ್ರಯೋಗ ನಿದರ್ಶನದ ಮೂಲಕ ವಿಶದಪಡಿಸುವುದು ಈ ಪ್ರಸಂಗ ಸಂಗ್ರಹದ ಉದ್ದೇಶ.
ಈ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ವಿಷಯವಾಗಿರುವವರು ಐಶ್ವರ್ಯದಲ್ಲಾಗಲಿ ಪಾಂಡಿತ್ಯದಲ್ಲಾಗಲಿ ಉನ್ನತರಾದವರಲ್ಲಿ; ಬಹುಶಃ ಎಲ್ಲರೂ ಸಾಮಾನ್ಯ ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಸೇರಿದವರು; ಆದರೆ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ನೆಮ್ಮದಿಯನ್ನೂ ಒಳ್ಳೆಯತನವನ್ನೂ ಹರಡುತ್ತಿದ್ದವರು. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯವರೆಂಬವರು - ಸಾಧು ಸತ್ಪುರುಷರು - ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಆಡಂಬರದ ಜನವಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರಂತೆಯೇ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಸಾಧು ಸಜ್ಜನರು ಈ ಅಂತರಾಳದ ನಾಳಗಳಂತೆ. ಅವು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ ; ಅವುಗಳ ಹರಿವಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ರಭಸವಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲವೂ ಮಂದವಾಗಿ ಶಾಂತವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ನೀರು ತೊಟ್ಟುತೊಟ್ಟಾಗಿ, ಕೊಂಚಕೊಂಚವಾಗಿ ಸ್ರವಿಸುತ್ತದೆ. ನೆಮ್ಮದಿ ಒಳ್ಳೆಯತನ - ಇವೂ ಹಾಗೆ. ಗಾಳಿಗೆ ಬೀಸುತ್ತಿರುವುದು, ನೀರಿಗೆ ಹರಿಯುತ್ತಿರುವುದು, ಬಿಸಿಯನ್ನಾರಿಸುವುದು, ನೈಜವಾಗಿರುವಂತೆ ಪರಸ್ಪರ ಸಹಾಯವೂ ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ನೈಜವಾಗಿರುವ ಒಂದು ಸಂಗತಿಯಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಈ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನವರ್ಗ ಅಂಥದು. ನೆಲದ ಅಂತರಾಳದ ಊಟೆ-ಚಿಲುಮೆಗಳು ಹೇಗೋ ಮನುಷ್ಯ ಸಮಾಜದಲ್ಲೂ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನವರ್ಗದವರ ಒಳ್ಳೆಯತನ, ಸ್ನೇಹ, ಸೌಹಾರ್ದಗಳು ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಹಾಗೆ. ಹೀಗೆ ಬಾಳಿದ ಕೆಲವರನ್ನು ಕುರಿತು ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಈ ಪುಟಗಳಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರಿಸಿದೆ. ಪ್ರೀತಿಯೇ ಸೌಂದರ್ಯ, ಪ್ರೀತಿ ಸಾಲದ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಆಭರಣ ಅಲಂಕಾರ ಐಶ್ವರ್ಯಗಳು ಬರಿಯ ಭಾರ. ಪ್ರೀತಿಯೇ ಐಶ್ವರ್ಯ. ಪ್ರೀತಿಯೆಂದರೆ ಹೃದಯ ವಿಕಾಸ - ಇದೇ ಶ್ರೀ ಡಿ.ವಿ.ಜಿ.ಯವರ ಜೀವನದ ಸಂದೇಶವೆಂದು ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬಹುದಾಗಿದೆ.
ಹಿಂದೂಜನರ ದೇಶಾಭಿಮಾನ ಧರ್ಮಾಭಿಮಾನಗಳಿಗೆ ಆದರ್ಶಪ್ರಾಯವಾಗಿರುವ ಶ್ರೀವಿದ್ಯಾರಣ್ಯವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ಕೂಡಿದ ಮಟ್ಟಿಗೂ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಯಾಥಾರ್ಥ್ಯ ಪರಿಶೀಲನೆಯಿಂದ ಬರೆಯಬೇಕೆಂದು ನಾನು ಸಂಕಲ್ಪಿಸಿ ಅನೇಕ ವರ್ಷಗಳಾದವು. ಆಗಿನಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಾದಂತೆ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ, ಶೋಧಿಸಿ, ಸಂಯೋಜಿಸಿದ ಅಂಶಗಳಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯವಾದವುಗಳು ಈ ಸಣ್ಣ ಉಪನ್ಯಾಸದಲ್ಲಿ ಅಡಕವಾಗಿವೆ. ಹೇಳಬೇಕಾದ ಅಂಶಗಳು ಇನ್ನೂ ಅನೇಕ ಇವೆ. ವಿದ್ಯಾರಣ್ಯರ ಕಾಲದ ಸಾಮಾಜಿಕ ಸ್ಥಿತಿಗತಿಗಳು, ಅವರ ಸಮಕಾಲೀನ–ಎಂದರೆ ವಿದ್ಯಾತೀರ್ಥ, ಶಂಕರಾನಂದ, ಭಾರತೀತೀರ್ಥ, ಸಾಯಣ, ಭೋಗನಾಥ, ವೇದಾಂತದೇಶಿಕ, ಅಕ್ಷೋಭ್ಯತೀರ್ಥ, ಮಾದರಸ–ಈ ಮಹನೀಯರುಗಳ ವೃತ್ತಾಂತಗಳು, ವಿದ್ಯಾರಣ್ಯ ವಿಷಯಕವಾದ ಕಥೆಗಳು, ವಿದ್ಯಾರಣ್ಯರು ಬರೆದ ಅಥವಾ ಬರೆಯಿಸಿದ ಗ್ರಂಥಸಮುದಾಯ–ಈ ಅನೇಕ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಕುರಿತ ಪ್ರಕರಣಗಳನ್ನು ಈ ಪುಸ್ತಕಕ್ಕೆ ಸೇರಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ಅವುಗಳ ಬಹುಭಾಗವನ್ನು ಬರೆದು ಮುದ್ರಣಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುವೆನು. ಮಹಾಜನರ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ದೊರೆತರೆ ಕ್ಷಿಪ್ರದಲ್ಲಿಯೇ ಅವು ಪ್ರಕಟವಾಗಬಹುದು. ಉಪನ್ಯಾಸದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸಮರ್ಪಕವಾಗಿ ಬಣ್ಣಿಸಲಾಗದ ಐತಿಹಾಸಿಕ ತತ್ತ್ವಗಳು ಕೆಲವುಂಟು. ಅವುಗಳನ್ನು ಕಾವ್ಯದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಜನರ ಊಹಾಶಕ್ತಿಗೆ ಗೋಚರಪಡಿಸಬಹುದು. ಈ ನಂಬಿಕೆಯಿಂದ, ವಿದ್ಯಾರಣ್ಯರ ಕಾರ್ಯರೀತಿಯನ್ನು ತೋರಿಸಲು ಒಂದು “ನಾಟಕ” ಅಥವಾ ದೃಶ್ಯಪ್ರಕರಣವನ್ನು ಬರೆಸಿರುವೆನು. ಈ ಉಪನ್ಯಾಸವನ್ನು ಓದುವ ಮಹಾಶಯರು ಇದರ ಪರಿಶಿಷ್ಟಭಾಗವಾದ ಆ “ನಾಟಕ”ವನ್ನೂ ನೋಡಬೇಕೆಂದು ಬೇಡುತ್ತೇನೆ.
ಈಶೋಪನಿಷತ್ತು ಈಶೋಪನಿಷತ್ತಿನ ೯-೧೧ ನೆಯ ಮಂತ್ರಗಳಲ್ಲಿ (ಪುಟ ೭೮-೭೯, ೯೩) ಬರುವ (i) “ವಿದ್ಯೆ”, “ಅವಿದ್ಯೆ” ಎಂಬ ಪದಗಳ, ಮತ್ತು (ii) ೧೨-೧೪ನೆಯ ಮಂತ್ರಗಳ (ಪುಟ ೮೩, ೯೪) “ಸಂಭೂತಿ”, “ಅಸಂಭೂತಿ” ಎಂಬ ಪದಗಳ ಅರ್ಥವನ್ನು ಕುರಿತು ಪೂರ್ವಕಾಲದಿಂದ ಅಭಿಪ್ರಾಯಭೇದಗಳು ಬಂದಿವೆ. ಈ ಅರ್ಥಭೇದಕ್ಕೆ ಆಯಾ ವ್ಯಾಖ್ಯಾತರು (i) ಕರ್ಮ-ಜ್ಞಾನಗಳ ಮತ್ತು (ii) ಲೌಕಿಕ-ವೈರಾಗ್ಯಗಳ ಪರಸ್ಪರ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಕುರಿತು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದ ಭಾವನಾಭೇದಗಳೇ ಕಾರಣ. ಆ ಎರಾಡು ಜೋಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಜೋಡಿಯ ಎರಡಂಶಗಳೂ ಅನ್ಯೋನ್ಯ ವಿರೋಧಿಗಳಲ್ಲ, ಸಹಕಾರಿಗಳು; (i) ಕರ್ಮವು ಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಮೆಟ್ಟಲು, ಜ್ಞಾನವು ಕರ್ಮಕ್ಕೆ ಫಲ; ಹಾಗೆಯೇ (ii) ಲೌಕಿಕವು ವೈರಾಗ್ಯಕ್ಕೆ ಪೂರ್ವಸಿದ್ಧತೆ; ವೈರಾಗ್ಯವು ಲೌಕಿಕದ ಪುಷ್ಪಸೌರಭ. ಹೀಗೆ ಆ ಜೋಡಿಗಳ ಉಭಯಾಂಶಗಳೂ ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಬೇರೆಬೇರೆಯಲ್ಲ, ಅವು ಕೂಡಿಕೊಂಡೇ ಇರುತ್ತವೆ-ಒಂದೇ ಕೋಲಿನ ಎರಡು ಕೊನೆಗಳಂತೆ. ಪ್ರವೃತ್ತಿ ನಿವೃತ್ತಿಗಳೆರಡೂ ಒಂದೇ ಧರ್ಮದ ಎರಡು ಪಕ್ಕಗಳು: ಹೀಗೆಂಬುದು ಈ ಉಪನಿಷತ್ತಿನ ತಾತ್ಪರ್ಯವೆಂದು ನಾನು ನಂಬಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ಲೋಕಸಂಪರ್ಕವು ಜೀವಕ್ಕೆ ಸಂಕಟ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ತಂದು ಜೀವವನ್ನು ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ ಗುರಿಪಡಿಸಿ ಶೋಧನೆ ಮಾಡಿಸುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಸುಖಸಂತೋಷಗಳು ಕೂಡ ಜೀವದಲ್ಲಿಯ ಲೋಕಮೈತ್ರಿ, ಜೀವನೋತ್ಸಾಹ ಮೊದಲಾದ ಗುಣಗಳನ್ನು ಉತ್ತೇಜನಪಡಿಸಿ ಸಂಸ್ಕಾರಕಾರಕಗಳಾಗುತ್ತವೆ. ಹೀಗೆ ಲೋಕಜೀವನದಲ್ಲಿ ಮಿಳಿತವಾಗುವುದು ತತ್ತ್ವಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಅವಶ್ಯವಾದ ಒಂದು ಮನಸ್ಸಂಸ್ಕಾರ. “ಅಸಂಭೂತಿ”, “ಅಸಂಭವ”, “ವಿನಾಶ”-ಈ ಮೂರು ಪದಗಳೂ ಸಮಾನಾರ್ಥಕಗಳಾಗಿ ಪ್ರಯೋಗಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ (ಮಂತ್ರ ೧೨-೧೪). ಆ ಅರ್ಥವು ನಿರ್ದೇಶಿಸುವ ವಸ್ತು ಯಾವುದು? ಆ ವಸ್ತುವು “ಸಂಭೂತಿ”, “ಸಂಭವ”-ಎಂಬುದರಿಂದ ಸೂಚಿತವಾದ ವಸ್ತುವಿಗಿಂತ ಲಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಬೇರೆಯಾದದ್ದು; ಅದು ಜಗತ್ತು. ಅದರ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಉಪನಿಷತ್ತು ಇನ್ನೂ ಎರಡು ಮಾತುಗಳನ್ನು ಸೂಚಿಸಿದೆ: (೧) ಆ ವಸ್ತುವನ್ನು ಜನ ಉಪಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ; (೨) ಅದರಿಂದ ಒಳ್ಳೆಯದಾಗುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ. ಅಂಥಾ ವಸ್ತು ಯಾವುದು? ಸ್ವತಂತ್ರವಾದ ಅಸ್ತಿತ್ವವಿಲ್ಲದ್ದು, ವಾಸ್ತವವಾಗಿರದೆ ತೋರಿಕೆಯ ಮಟ್ಟಿಗಿರುವುದು. ನಾಶವಾಗತಕ್ಕದ್ದು; ಜನಕ್ಕೆ ಬೇಕೆನಿಸಿರುವುದು; ಕಿಂಚಿತ್ತು ಉಪಕಾರ ಮಾಡಲೂ ಬಲ್ಲದ್ದು-ಈ ಎಲ್ಲ ಲಕ್ಷಣಗಳೂ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿವೆ. ಜಗತ್ತು ಕೇವಲ ಶ್ರೇಷ್ಠವೇನೂ ಅಲ್ಲ: ಆದರೆ ಅದು ಕೇವಲ ತುಚ್ಛವೂ ಅಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಆತ್ಮೋದ್ಧಾರಕ್ಕಾಗಿ ಅದರಿಂದ ದೊರೆಯಬೇಕಾದ ಸಹಾಯವೂ ಒಂದಷ್ಟಿದೆ. ಜಗತ್ತು ಈಶ್ವರನದೆಂಬ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನಾವು ಅದನ್ನು ಕಂಡರೆ ಆಗ ಅದು ನಮಗೆ ಬಂಧನವಾಗಿರುವುದು ಹೋಗಿ ತಾರಕವಾದೀತು-ಎಂಬಿದು ಈಶಾವಾಸ್ಯದ ಉಪದೇಶ.
“ನಿವೇದನ” ಪುಸ್ತಕವು ಮೊದಲ ಸಾರಿ ಪ್ರಕಟವಾದದ್ದು ೧೯೨೪ನೆಯ ಇಸ್ವಿ ಏಪ್ರಿಲ್‍ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ, ಬೆಂಗಳೂರು ಸೆಂಟ್ರಲ್‍ ಕಾಲೇಜಿನ ಕರ್ಣಾಟಕ ಸಂಘದ ಆಶ್ರಯದಲ್ಲಿ. “ತನ್ನ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕೃತಿ ನಿರ್ಮಿತಗಳಾಗಿಯೂ ಮನುಷ್ಯ ನಿರ್ಮಿತಗಳಾಗಿಯೂ ಖ್ಯಾತಿಗೊಂಡಿರುವ ದೃಶ್ಯ ವಿಶೇಷಗಳನ್ನು ಲೇಖಕನು ಮೊಟ್ಟ ಮೊದಲು ನೋಡಿದಾಗ ತನಗಾದ ಅನುಭವವು ಮರಳಿ ಆಗಾಗ ತನ್ನ ನೆನಪಿಗೆ ದೊರೆಯಲಾಗುವಂತೆ ಅದನ್ನು ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದು ಮಾಡಿದ ಪ್ರಯತ್ನದ ಫಲವೇ ಈ ಪುಸ್ತಕದ ಪದ್ಯಗಳು”. … “ಬೇಲೂರಿನ ವಿಗ್ರಹಗಳು ಕೀಟ್ಸ್‍ (Keats) ಎಂಬ ಇಂಗ್ಲಿಷ್‍ ಕವಿಯ Ode on a Grecian Urn ಎಂಬ ಕಾವ್ಯದಲ್ಲಿಯ ಸೌಂದರ್ಯ ಪ್ರಶಂಸೆಯನ್ನು ಜ್ಞಾಪಕಕ್ಕೆ ತಂದವು. ಇಲ್ಲಿಯ ಒಂದೆರಡು ಪಂಕ್ತಿಗಳು ಆ ಮಹಾಕವಿಯ ಪ್ರಸಾದವಾಗಿವೆ”. ಈ ಪುಸ್ತಕಕ್ಕೆ ಇಂದಿನ ಪುನರ್ಮುದ್ರಣಯೋಗ ಬಂದಿರುವುದು ಬಹುಮಟ್ಟಿಗೆ ಮೈಸೂರು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಕೃಪೆಯಿಂದ. ಆ ವಿದ್ಯಾಪೀಠದ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಇದನ್ನು ೧೯೫೮ರ ಇಂಟರ್‍ಈಡಿಯೆಟ್‍ ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ ಪಠ್ಯಗ್ರಂಥವನ್ನಾಗಿರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಉಪಕಾರಕ್ಕಾಗಿ ಅವರಿಗೆ ಲೇಖಕನ ಹೃದಯದಿಂದ ವಂದನೆ.
ಮನಸ್ಸು ತಾನೇ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಮಾಡುವ ಕಾರ್ಯ ‘ಋತ’. ಆಮೇಲೆ ಅದನ್ನು ಇತರರ ಹೇಳಿಕೆ ದೃಢಪಡಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಸಮರ್ಥನ ಪ್ರಮಾಣಗಳು ಸತ್ಯ. ಎಂದರೇನಾಯಿತು? ಋತವೂ ಸತ್ಯವೂ ಒಟ್ಟುಗೂಡಿದರೆ ನಂಬಿಕೆ ಸ್ಥಿರವಾಯಿತು. ನಡವಳಿಕೆ ನಿಶ್ಚಿತವಾಯಿತು. ಋತವೆಂದರೆ ನೈಜಪ್ರವೃತ್ತಿ, ಸ್ವತಂತ್ರವಾದ ನಡವಳಿಕೆ, ಸ್ವಭಾವಾಭಿವ್ಯಕ್ತಿ. ‘ಋ’ ಎಂಬುದು ಗತಿ ಎಂಬರ್ಥದಲ್ಲಿ; ಗತಿ ಎಂದರೆ ಚಲನೆ. ಮನುಷ್ಯನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ದಿನದಿನವೂ ಹೊಸ ಹೊಸ ಸಂದರ್ಭಗಳೂ ಹೊಸ ಹೊಸ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳೂ ಬರುತ್ತಿರುವವಷ್ಟೆ. ಅವು ಹೊಸ ಹೊಸ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸುತ್ತವೆ. ಅಂಥ ಒಂದು ಹೊಸ ಪ್ರಶ್ನೆ ಅಥವಾ ಹೊಸ ಸಂದರ್ಭವೆದ್ದಾಗ ಮನುಷ್ಯನು ಮೊದಲು ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಒಳಗಡೆ ತಾನಾಗಿ ಹೇಗೆ ಉತ್ತರ ಕೊಡುತ್ತಾನೆ? ಇತರರ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಲ್ಲದೆ, ಅನ್ಯಪ್ರಭಾವವಿಲ್ಲದೆ, ತಾನೂ ಯೋಚನೆ ಮಾಡದೆ, ತರ್ಕಿಸದೆ, ತಕ್ಷಣ ಏನು ಜವಾಬು ಕೊಡುತ್ತಾನೆ? ಈ ಮೂಲ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯೇ ಅವನ ‘ಋತ’. ಹೀಗೆ ಅವನು ತಾನಾಗಿ ತನಗೆ ಕೊಟ್ಟುಕೊಂಡ ಉತ್ತರವನ್ನು ಆ ಬಳಿಕ ಇತರರು ತನಗೆ ಕೊಟ್ಟ ತಿಳಿವಳಿಕೆ ಸಲಹೆಗಳೊಡನೆ ಹೋಲಿಸಿ ನೋಡಿ, ತನ್ನ ಹೊರಗಿನ, ಅನ್ಯರು ಹೇಳುವ ವರದಿಗೂ ತನ್ನೊಳಗಿನ ಋತಕ್ಕೂ ಹೊಂದಾವಣೆಯನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ತಯಾರು ಮಾಡುವ ನಿಶ್ಚಯವೇ ‘ಸತ್ಯ’. ಸತ್ಯವು ನಮ್ಮ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಬೇಕಾಗಿರುವ ಜ್ಞಾನ ಸಂಪತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಥಮಾಂಶ. ಋತ ಸತ್ಯಕ್ಕೆ ಆದಿ. ಋತದ ವಾಗ್ರೂಪ ಸತ್ಯ; ಸತ್ಯದ ಕ್ರಿಯಾರೂಪ ಧರ್ಮ.
ವಾರ್ತಾಪತ್ರಿಕೋದ್ಯೋಗ ನನ್ನ ಜೀವನ. ಅಂಥವನ ಕೈಗೆ ದೊರೆಯುವ ವಿಚಾರಗಳು ಆಯಾ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಮುಖ್ಯವೆನಿಸಿದವು. ಅಂಥ ಕ್ಷಣಿಕ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಆಲೋಚನೆಗೆ ಬಂದಾಗ ಅವು ಸ್ಥಾಯೀ ತತ್ತ್ವಗಳನ್ನು ರಂಗಕ್ಕೆಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದುಂಟು. ತತ್ತ್ವದ ಸ್ವರೂಪ ನಮಗೆ ಮನದಟ್ಟುವುದು ಅಂಥಾ ಪ್ರಯೋಗ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ. ಈ ಕಾರಣದಿಂದ, ಒಂದು ದಿನದ ಮಟ್ಟಿಗೆ, ಒಂದು ವಾರದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಬಾಳಿಹೋಗುವ ವಾರ್ತಾ ಪ್ರತ್ರಿಕೆಯ ಲೇಖನಕ್ಕೂ ಒಂದೊಂದು ಸಾರಿ ಬಹುಕಾಲದ ಬೆಲೆ ಬರುವುದುಂಟು. ತತ್ತ್ವಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲಿ ನಿದರ್ಶನವಿರುತ್ತದೆ. ಇಂಥ ನಂಬಿಕೆಯಿಂದ ಆಗಿರುವುದು ಈ ಸಂಕಲನ. ಇದು ಶಾಸ್ತ್ರಗ್ರಂಥವಲ್ಲ. ಆದದ್ದರಿಂದ ವಿಷಯ ಪ್ರತಿಪಾದನೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಆದ್ಯಂತ ಕ್ರಮವಾಗಲಿ ಸಮಗ್ರತೆಯಾಗಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಾರದು. ವಾಕ್ಯಶೈಲಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಇದು ಶಾಸ್ತ್ರದ ಬಿಗಿತಕ್ಕಿಂತ ಜನ ಸುಲಭವಾದ ಲಘುತೆಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ. ಪಾರಿಭಾಷಿಕ ಪದಗಳ ಅರ್ಥವನ್ನು ವಿಶದಪಡಿಸುವುದಕ್ಕೋಸ್ಕರವೂ ಬೇಸರಕಳೆಯುವುದಕ್ಕೋಸ್ಕರವೂ ಇಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಶಬ್ದಕ್ಕೆ ಎರಡು ಮೂರು ಪರ್ಯಾಯ ಪದಗಳನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡಿದೆ: ಉದಾಹರಣೆಗಾಗಿ “ವೋಟ್‍” (Vote) ಎಂಬ ಇಂಗ್ಲಿಷ್‍ ಮಾತಿಗೆ “ಮತಾಂಕ”, “ಇಷ್ಟಮುದ್ರೆ” ಎಂದು ಮೊದಲಾದ ಎರಡು ಮೂರು ಸಮಾನ ಪದಗಳನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಿದೆ. ನಮ್ಮ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ವಾಕ್ಸೌಕರ್ಯ ಹೆಚ್ಚಬೇಕಾದರೆ ಜನಕ್ಕೆ ಹೀಗೆ ನೂತನ ಪದ ಪರಿಚಯ ಆಗತ್ತಿರಬೇಕು. ಈ ಮೇಲೆ ಹೇಳಿರುವ ಮಾತುಗಳು ಇದೇ ಪ್ರಸಂಗ ಸರಣಿಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಪ್ರಕಟವಾಗುವ ಲೇಖನಗಳಿಗೂ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತವೆ. ಈ ಎಲ್ಲ ಲೇಖನಗಳೂ ಇಲ್ಲಿಯ ಲೇಖಕನ “ರಾಜ್ಯಶಾಸ್ತ್ರ” ಎಂಬ ಗ್ರಂಥಕ್ಕೆ ಅನುಬಂಧಗಳಂತೆ, ಅಥವಾ ಪರಿಶಿಷ್ಟ ಭಾಗಗಳಂತೆ ಇರುತ್ತದೆ. ರಾಜ್ಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಜನತಾಭ್ಯುದಯದಲ್ಲಿಯೂ ಕುತೂಹಲವುಳ್ಳ ಮಹಾಶಯರು ಆ ಗ್ರಂಥವನ್ನೂ “ರಾಜ್ಯಾಂಗತತ್ತ್ವಗಳು” ಎಂಬ ಗ್ರಂಥವನ್ನೂ ಇದರೊಡನೆ ನೋಡಿದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಯೋಜನವಾಗಬಹುದೆಂದು ತಲೆಬಾಗಿ ಬಿನ್ನಯಿಸುತ್ತೇನೆ.
ಪುರುಷ ಸೂಕ್ತವು ಋಗ್ವೇದ ಸಂಹಿತೆಯ ೮ ನೆಯ ಅಷ್ಟಕದ ೪ ನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯದ ೧೭-೧೯ ನೆಯ ವರ್ಗಗಳಲ್ಲಿ.... ಹದಿನಾರು ಋಕ್ಕುಗಳುಳ್ಳ ಭಾಗ ... ಈ ಮಂತ್ರಗಳು “ಪುರುಷ” ನನ್ನು - ಎಂದರೆ ಪುರುಷೋತ್ತಮನಾದ ಶ್ರೀಮನ್ನಾರಾಯಣನನ್ನು - ಕುರಿತವಾದದ್ದರಿಂದ ಅವಕ್ಕೆ “ಪುರುಷ ಸೂಕ್ತ” ವೆಂದೂ “ನಾರಾಯಣ” ಅಥವಾ “ನಾರಾಯಣೀಯ” ವೆಂದೂ ಹೆಸರೆಂದು ಒಂದು ನಾಮನಿಷ್ಪತ್ತಿ. ಪುರುಷಸೂಕ್ತವೆಂದರೆ ಪುರುಷನನ್ನು ಕುರಿತಸೂಕ್ತ. ಪುರುಷ ಎಂದರೆ ಪರಮಾತ್ಮ. ಯಾವ ಮಹಾಸತ್ತ್ವವು ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ತಿಳಿದಿರುವ ಎಲ್ಲದರಲ್ಲಿಯೂ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಜಗದಾಕಾರವಾಗಿರುತ್ತದೆಯೋ ಅದೇ “ಪುರುಷ”. ಸೂಕ್ತವೆಂದರೆ (ಸು+ಉಕ್ತ) “ಸರಿಯಾದ ಹೇಳಿಕೆ”. ಚರಾಚರ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಅಂತರ್ಯಾಮಿಯಾಗಿದ್ದುಕೊಂಡು ಜೀವಲೀಲೆಯಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಗೋಚರವಾಗಿರುವ ಪರಮಾತ್ಮ ವಸ್ತುವನ್ನು ಕುರಿತ ಪ್ರಮಾಣ ವಾಕ್ಯವೇ “ಪುರುಷ ಸೂಕ್ತ”. - ‘ಗ್ರಂಥವಿಚಾರ’ದಿಂದ
ಈ ಲೇಖನಗಳು ಆಯಾ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಜೀವನಚರಿತ್ರೆಯಲ್ಲ; ಯೋಗ್ಯತಾ ನಿರ್ಣಯವೂ ಅಲ್ಲ. ಆಯಾ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಗ್ರಹಿಸಲಾದಷ್ಟನ್ನು, ಅದರಲ್ಲಿ ನನ್ನ ನೆನೆಪು ಉಳಿಸಿಕೊಟ್ಟಷ್ಟನನ್ನು, ಲಿಖಿತ ಮಾಡುವುದಷ್ಟೇ ನನ್ನ ಪ್ರಯತ್ನ. ನನಗೆ ತೋರಿದ್ದೇ ಪೂರ್ಣವಲ್ಲ ; ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯವೇ ತೀರ್ಮಾನವಲ್ಲ. ಬೇರೆ ಅನುಭವಗಳೂ ಬೇರೆ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳೂ ನಾಲ್ಕಾರಿದ್ದಾವು, ಸಾಧ್ಯವಿರುವ ಹತ್ತು ದೃಷ್ಟಿಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಯೂ ಒಂದು. ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ವಿಚಾರಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಪ್ರಮಾದಗಳಿಗೆ ಚರಿತ್ರೆಯ ಅಪರಿಚಯವೇ ಮುಖ್ಯ ಕಾರವವೆಂದು ಹೇಳಬಹುದು. ಚರಿತ್ರೆಯೆಂದರೆ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆಯ ಹಿನ್ನೆಲೆ. ಆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಹೇಗೆ ಹುಟ್ಟಿತು. ಹಿಂದಿನವರು ಆ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಎದುರಿಸಿದರು, ಅವರ ನಡವಳಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಮನೋಗತವೇನು, ಆ ನಡವಳಿಕೆ ವ್ಯರ್ಥವಾದದ್ದಕ್ಕೆ ಕಾರಣಗಳೇನು - ಇಂಥ ಅನುಭವ ಪರೀಕ್ಷೆಯೇ ಚರಿತ್ರೆ. ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು ಒಳಹೊಕ್ಕು ವಿಮರ್ಶಿಸಿದರೆ ಹಿಂದೆ ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪೇನು ಎಂದು ನಮಗೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ಈಗ ನಾವು ಅಂಥ ತಪ್ಪನ್ನು ಮಾಡದಿರಲು ಯಾವ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಅವಶ್ಯ, ನಾವು ಯಾವ ಹೊಸ ನೀತಿಯನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿದರೆ ಹಳೆಯ ಅಪಾಯ ನಮಗೆ ತಪ್ಪೀತು ? - ಈ ವಿಧವಾದ ಜಾಗ್ರತೆ ಮತ್ತು ಬೋಧನೆ ನಮಗೆ ಚರಿತ್ರೆಯ ವಿಮರ್ಶನೆಯಿಂದ ಆಗಬಹುದಾದ ಉಪಕಾರ.
ಕಳೆದ ಮಾರ್ಚಿ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಕಲ್ಕತ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಭಾರತ ಸಮಷ್ಟಿಯ ಸರಕಾರೀ ಭಾಷೆಯ ವಿಚಾರಕ್ಕಾಗಿ ಶ್ರೀಮಾನ್‍ ಸಿ. ರಾಜಗೋಪಾಲಾಚಾರ್ಯರವರ ಅಧ್ಯಕ್ಷತೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಮಹಾಸಭೆಗೆ ನಾನು ಕಳುಹಿಸಿದ್ದ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ನಿರೂಪಣೆಯ ಕೆಲವು ಭಾಗ ಮದರಾಸಿನ “ಹಿಂದೂ” ಪತ್ರಿಕೆಯ ೮-೩-೧೯೫೬ರ ಸಂಚಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಯಿತು. ಅದನ್ನು ಕುರಿತು ನನಗೆ ಇಂಡಿಯದ ನಾನಾ ಪ್ರಾಂತಗಳಿಂದಲೂ ಅಮೆರಿಕ ಇಂಗ್ಲೆಂಡುಗಳಿಂದಲೂ ಬಂದ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ಪತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿಯ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು ಶ್ರೀ ಎಸ್‍. ಎಸ್‍. ವಾಲಿ ಅವರದು. ಅವರು ಆ ಇಂಗ್ಲಿಷ್‍ ಲೇಖನವನ್ನು ಕನ್ನಡಿಸಿ ಪ್ರಕಟಿಸಬೇಕೆಂದು ಸೂಚಿಸಿ ಆ ಬಗ್ಗೆ ಸಹಾಯದ್ರವ್ಯವನ್ನು ಗೋಖಲೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ವಿಚಾರ ಸಂಸ್ಥೆಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದರು. ಅದರ ಜೊತೆಗೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನ “ಮೈಸೂರು ಮೆಷೀನ್‍ ಟೂಲ್ಸ್ ‍” ಕಾರ್ಖಾನೆಯ ಶ್ರೀ ಟಿ. ಶ್ರೀನಿವಾಸನ್‍ ಅವರು ತಮ್ಮ ಸಹಾಯ ಸೇರಿಸಿದರು. ಆ ಔದಾರ್ಯದ ಫಲಿತಾಂಶ ಈ ಸಣ್ಣ ಪ್ರಕಟನೆ. “ಹಿಂದೂ” ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಬಂದದ್ದರ ಜೊತೆಗೆ ಇನ್ನೂ ಕೆಲವಂಶಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಸೇರಿಸಿದೆ.
©2019 GoogleSite Terms of ServicePrivacyDevelopersArtistsAbout Google|Location: United StatesLanguage: English (United States)
By purchasing this item, you are transacting with Google Payments and agreeing to the Google Payments Terms of Service and Privacy Notice.